Kraai: Grote zus – Non
01.02.10In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week Non.
Non
Verkleed als non zat ze naast me in de auto. Ze friemelde aan het koordje van de nonnenkap dat onder haar kin knelde. We zaten in een sneeuwstorm. Het was plotseling begonnen en had in korte tijd de weg spekglad gemaakt. Ik reed 30 waar ik 80 mocht en moest me goed concentreren om niet te slippen. De ruitenwissers gingen driftig op en neer. Mijn grote zus had het niet in de gaten. Zij was bezig met het koordje en dat verdiende al haar aandacht.
Mijn moeder had haar weggebracht naar de gehandicaptendisco die één keer in de maand plaatsvindt in een dorp verderop. Op dat moment sneeuwde het nog niet. Mijn zus hoorde vlak voordat ze ging dat ik haar op zou halen en was daar zeer opgetogen over.
‘Je moet wel verkleed komen’, eiste ze.
Ik wees naar het blauw-wit gestreepte vest dat ik aan had.
‘Kijk, ik ben een matroos.’
‘O, dan is het goed.’
Tweeëneenhalf uur had ze gehost in het nonnenkostuum dat ze in de kleinste maat had gekocht en dat haar perfect paste. Ze had een cd’tje gekocht, drie cola-lights naar binnen gewerkt en toen was de portemonnee, die als een koord om haar nek hing, leeg. Op één euro na dan. Dat bewaarde ze voor een drankje voor mij.
De euro bleef echter in haar portemonnee. Ik was extra vroeg van huis weggereden voor dat drankje, maar door het slechte weer deed ik er twee keer zo lang over.
‘Kom, we gaan meteen’, zei ik tegen mijn zus toen ik haar tussen de andere carnavalvierders gevonden had. Hoe langer ik wachtte met terugrijden hoe gladder het zou zijn.
De auto schoof langzaam over de weg. Mijn zus gaf de strijd met het koordje op.
‘Dat doe ik thuis wel’, mompelde ze.
Ik hield het stuur stevig vast, maar probeerde tegenover mijn zus over te komen alsof er niets aan de hand was. Dat werkte. Niet alleen voor haar, ook voor mezelf.
Ze begon over samenwonen. Dat ik net een huis had gevonden, dat mijn broer al een paar jaar samenwoonde en dat het bij mijn andere zus ook wel niet lang meer zou duren.
‘Dat wil ik ook.’
Ik reageerde niet. Mijn moeder had me al eerder verteld dat mijn grote zus daar erg mee zat. Het was te voorspellen. Alles wat ze om zich heen ziet gebeuren, wil zij ook. Maar in disco had ze haar vriendje nauwelijks gedag gezegd toen we gingen. Ik had haar daar nog even de tijd voor gegeven. De jongen in boerenkiel, met dezelfde ogen en dezelfde lengte als mijn zus, had om een kusje en een knuffel gevraagd, maar mijn zus had hem vlug een hand toegestoken.
‘Ik weet dat ik er niet over mag beginnen,’ ging mijn zus verder, ‘maar ik wil het graag. Ik wil ook samenwonen.’
Dit was moeilijk. Hoe kon ik haar op andere gedachten brengen? Zwijgen zou niet helpen. Dan haar toch maar wijzen op de feiten.
‘Maar jij hebt toch hulp nodig bij sommige dingen? Hoe doe je dat als je samenwoont?’ vroeg ik.
‘Huh?’
‘Nou, bij het tandenpoetsen bijvoorbeeld.’
Even was ze stil. Ik voelde de wagen een fractie van een seconde slippen. Gelukkig hield ik de controle over het stuur.
‘Nee, ik kan alles,’ zei ze stellig. ‘Ik kan-.’
‘Hoe heette de prins eigenlijk?’ vroeg ik. Ze vertelde over John en Arthur, maar twijfelde wie van die twee nou de echte prins was. Ik had haar met succes afgeleid. Terwijl we langzaamaan steeds dichter bij huis kwamen, zongen we samen een carnavalsliedje en vroeg ik of ze nog de naam wist van de prins van vorig jaar.
‘Het sneeuwt wel hard’, zei ze toen we uit de auto waren gestapt en hand in hand voorzichtig naar de voordeur liepen. We hadden het gered.
Binnen stampten we met onze voeten op de mat om de sneeuw van onze schoenen te krijgen. Toen ze me haar jas had gegeven, hield ze het koordje van haar nonnenkap tussen haar vingers en keek me aan. Het duurde even voor haar vraag kwam.
‘Krijg jij dit los?’
Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/
01.02.10 om 19u24
[...] Een nieuw stukje voor Kraai. Lees verder op Villanella. [...]
01.02.10 om 21u45
Wow, Willem. De mooiste tot nu toe. Echt heul tof. En dat is niet alleen omdat ik dat streepjesvest ken.
02.02.10 om 1u07
Ja, wow. Dit is inderdaad echt de mooiste tot nu toe.
Heel, heel ontroerend.
02.02.10 om 18u08
Inderdaad mooi stukje! Je houdt de spanning er wel goed in met die sneeuwstorm, ben blij dat jullie veilig thuis zijn gekomen.
02.02.10 om 20u54
Super, echt heel mooi!