Archief
Sammy Deburggraeve
O gij, vurig ros met blonde manen,
‘K zag uw vleze op de koer
En in de stallen bij den boer,
O gij, gij polderhoer.
Vervlezing mijner dromen van maagdse meiden die uit poldergronden komen.
O gij, inspiratie en bron van lust,
Gij, die me in m’n dromen heeft geblust.
Aan de beest’n op het veld,
Heb ik ‘t voor ‘t eerst verteld,
Ik ben een boer en echt geen held,
Doch… ik zal u nemen met grof geweld!
Kommt hier spezig spekkezwijn das ich ihre kottelett’n konsummeer;
In die stallen oder auf das velt;
Ich neime dich, keer nach keer…
De sprankelende waterval der hartstochtelijke passie is m’n dagelijks bad,
O wee dat mooie meisje op m’n nachtelijks polderpad…
Reeds vele jaren hunker ik naar natte spleten,
Maar enkel kermende kalv’ren heb ik reeds versleten.
Met hoge hakken triomfeerde haar trots,
In mijn bevlekte boerenbroek geen baksteen maar een rots.
Bevangen door haar bloemzoete boezem volgt ied’re boer bedwelmd haar spoor,
Bevangen door haar bloembloesembollen gaat ied’re dag de oogst teloor.
Godvermiljâârdenondedjû!
Ik ben vol van verlangen en’ t vee vol van mij,
O gij,
Vlezige Vallei,
Van Vunzige,
Viesdoenerij…
Sammy Deburggraeve – ‘Poldergedichten’
Winnaar Kunstbende 2003 categorie TXT ON STAGE
Ontdek de kinderproducties van Villanella in beeld...
lees meer
VILLANELLA bestond in 2003 10 jaar. Een en ander vierden we met een voorstellingenreeks voor tienjarigen waarin we kunst en wetenschap met elkaar verzoenden. Evenwichtsoefeningen op de balk die loopt tussen beeld en verbeelding. Met Kloon en Leve de Oerknal als resultaat en Hersenkronkels op de plank. Daarnaast zondagmiddagen in de Arenbergschouwburg. K&Weenie. Een lezingenreeks. Jawel. Opnieuw voor kinderen. Over fijne wetenswaardigheden en overtollige handigheden. Een mens vraagt zich af waarom. Waarom? Wel. Daarom.
lees meer
De ontdekking van Het Leven begint zowat op je vijftiende en hooguit rond je negentiende is ze al afgelopen. Daarna word je doorgaans student, een verfoeilijke tussensoort die haar tijd verdeelt tussen de hangtiet van de alma mater en de tap van het café, ondertussen z’n nagelaten werk, vuil ondergoed, in een weekendtas stouwt en voor het overige domweg volwassen wordt. Ik heb zo mogelijk nog meer de pest aan de afgestudeerde student, want al mijn helden zijn autodidact, of in het slechtste geval eeuwig student. Doordat ik zelf ook een paar diploma’s heb verworven, puur om het zichtbare verdriet van mijn ouders te ontlopen, kan ik nooit meer mijn held zijn: reken maar dat ik dat jammer vind.
Rudy Vandendaele
Uit: “Dwarskijker”, uitgeverij Van Halewyck, 2003
Het werk van Villa-Lobos bestaat uit een vernuftige mix van kunst en kitsch, van speelse invalshoeken en een eigen kijk op bewegingsmateriaal. Ze kiest dan ook eerder om te werken met echte performers dan met klassieke dansers. Na jarenlang werken en verblijf in onder meer Duitsland en Zweden heeft zij zich in Brussel gevestigd. Voor de X-group binnen P.A.R.T.S. maakte zij de opgemerkte voorstelling “XL” over haar positie als maker in de hedendaagse dansmarkt.
Creatie: Maria Clara Villa-Lobos – Dans: Mioko Yoshihara, Violeta Todo Gonzales, Alberto Sanchez Diezma, Jyrki Haapala, Maria Clara Villa-Lobos – Uitvoerend producent: Villanella
Met “XS” (extra small) richtte Villa-Lobos zich op kinderen. Een voorstelling met een stroom van ideeën en beelden. “De schilpad en de haas”, de beroemde fabel van La Fontaine, was een van de inspiratiebronnen. En verder werkte ze rond sport en competitie, verwonderde zich over de paradox tussen traag (cool zijn) en snel (maar wel op dure sportschoenen). Villa-Lobos studeerde op de iconen in de reclamewereld, comics en cartoons. Kortom, een kenner van “hedendaagse kicks for kids“.
Choreografie en concept: Maria Clara Villa-Lobos – Dansers: Gaetan Bulourde en Sophie Sallers – Productie: vzw Villa Lobos – Uitvoerend producent: Villanella – Met de steun van de Vlaamse Gemeenschap, Administratie Kunst.
Karakters trekken. Hotel Ideal in de Offerandestraat. 2002. Met een vrouw die het midden houdt tussen zigeuner en nobelprijswinnares literatuur. Ze bemande de “Portretterie”; een stand waar je jezelf en je karakter op papier liet zetten. Het opzet was als altijd eenvoudig. Bezoekers lieten zich fotograferen. Snapshots op papier. Daarna ging de vrouw aan de slag. Ze las je karakter in het beeld. En in haar vingers zong het geheugen van het eerste oogcontact. Wat ze schrieef was schetsmatig. Maar raak. Hotel Ideal in de Offerandestraat. Met de Portretterie als kleine catalogus van bezoekers.
lees meer
Actuele volkscultuur. Van mesthoop tot goudmijn.
Hotel Ideal. De beginselverklaring was kort: van een als problematisch ervaren buurt het stralende middelpunt van de stad maken. En dat door middel van sociaalartistieke projecten die tot ieders verbeelding spraken. Ankerpunt? Het woord “Winkelen”. Hotel Ideal bundelde immers werk van artiesten, gezelschappen, straathoekwerkers, verenigingen, bevlogen individuen, handelaarverenigingen en een immense trits andere lieden rond de nanometer van het stedelijke leven; de winkelstraat.
lees meer
Wie in zijn persoonlijke kroniek herinneringen ophaalt aan
De Nachten, schreeuwt erom natuurlijk. Om uittreksels af
te laten drukken. Om glimlachend geconsumeerd te worden.
Ronald Giphart …
lees meer
17 november 1999. Christophe Vekeman en ik rijden van Den Haag terug naar huis. Maar een schrijver neemt altijd de binnenbaan en al snel zijn we de weg kwijt. De dorpsnamen die we passeren zijn mooi, ze staan tenslotte niet op de kaart.
We hebben hoofdpijn. Van ons twee weet ik het best waarom: ik vernam zopas dat ik vader word. Op alle vlakken verdwaald maar rijdend door een landschap dat verdacht sterk op Zeeuws-Vlaanderen lijkt sluiten we een weddenschap af. Is dit Zeeuws of is dit Vlaams? De verliezer schrijft een gedicht!
Soms moet er een drogreden worden uitgelokt om dat ene gedicht te schrijven.
Dimitri Verhulst
