Bert De Geyter en Dennis Gaens slaan de handen in elkaar onder de noemer ‘Waai’.
Elke maand zullen zij een bijdrage leveren. Deze maand: De Regenboogroute.

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week: Verjaardag.

Verjaardag

Bij verjaardagen in de familie gaat mijn zus altijd tussen de ooms en tantes zitten. Dat is nooit anders geweest. Ze voelt zich volwassen en wil niet bij de jeugd horen. Dit keer zijn we op het feest van tante Ria. Ook ik zit nu bij de ouderen, want het leeftijdsverschil met de aanwezige neefjes en nichtjes is net iets te groot.

De jarige tante houdt een schaal met hapjes voor de neus van mijn zus.
‘Mag ik dat?’ vraagt mijn zus aan mijn moeder. Ze heeft last van haar buik en volgt daarom een streng dieet.
‘Beter van niet,’ antwoordt mijn moeder die naast haar zit.
Mijn zus kijkt beteuterd.
‘Beter van niet,’ zegt ze tegen tante Ria, alsof die mijn moeder niet heeft gehoord.
‘O lekker,’ zeg ik en hang over de tafel om een worstje van de schaal te pakken. Ik stop hem in mijn mond en begin te smakken terwijl ik mijn zus aankijk. Ze zucht en gooit haar hoofd in haar nek.

Er wordt aan tafel gesproken over de huizenmarkt, over hypotheken en belastingen.
‘Weet je wie er vrijdag jarig is?’ vraagt mijn zus aan ome Peter.
Hij reageert niet. Hij luistert naar de buurman van mijn jarige tante. De buurman is van plan zijn huis te verkopen.
‘Weet je wie er vrijdag jarig is?’ vraagt mijn zus weer.
Opnieuw geen reactie.
Dan stoot ze ome Peter aan.
‘Weet je wie-.’
‘Susan, even stil zijn,’ zegt mijn moeder. ‘Hij is in gesprek.’
Mijn zus kijkt naar het bakje met nootjes dat op tafel staat. Ze blijft er lang naar kijken. Uiteindelijk strekt ze haar hand uit naar het bakje.
‘Mag jij dat?’ reageer ik meteen.
‘Hou op!’
‘Straks heb je weer buikpijn.’
‘Dit mag ik wel, toch?’ vraagt ze aan mijn moeder.
‘Eigenlijk niet, maar één handje kan niet zoveel kwaad. Dan moet je het daar wel bij laten.’
‘Da’s goed.’
Mijn zus stopt haar hand zo vol mogelijk. Een voor een begint ze de nootjes op te peuzelen.
‘En wat wilde jij eigenlijk vertellen?’ vraagt ome Peter.
‘Weet ik niet meer,’ zegt mijn zus terwijl er een stukje noot uit haar mond schiet.
‘Er was iemand jarig of zoiets?’
‘O ja! Weet je wie er vrijdag jarig is?’
‘Nee, geen idee.’
‘Raad eens.’
Ome Peter kijkt mij aan.
‘Je broertje.’
‘Nee,’ zegt ze en grinnikt.
‘Je zus.’
‘Nee.’
‘Pfoe. Is het iemand uit de familie?’
‘Nee.’
Mijn zus proest het uit van het lachen.
‘Dan weet ik het denk ik niet.’
‘Je moet blijven raden!’
Ze stopt weer een nootje in haar mond en begint langzaam te kauwen. Nu begint ome Peter te lachen.
‘Is het Henk?’
‘Nee.’
‘Piet?’
‘Nee.’
Ome Peter legt een hand op de schouder van mijn zus.
‘Vertel dan maar wie het is.’
‘Nee, blijven raden!’
‘Maar ik weet niemand meer die het kan zijn.’
Mijn zus kijkt hem verbaasd aan. Even laat ze haar hoofd hangen. Dan klapt ze enthousiast in haar handen.
‘Het is Freek! Freek is vrijdag jarig!’
Haar gezicht straalt.
‘Wie is Freek?’
‘Van mijn werk natuurlijk!’
‘Maar die ken ik niet.’
‘O.’

Met de buurvrouw van tante Ria heb ik het over mijn studie. Ze vertelt dat haar dochter bijna is afgestudeerd. Mijn zus schuift onrustig op haar stoel. Ze kijkt op haar horloge. Haar brillenglazen drukken tegen het klokje aan.
‘Wanneer gaan we?’ vraagt ze aan mijn moeder.
‘Voorlopig niet. We zijn er nog niet zo lang.’
Er wordt bijgeschonken. Mijn zus neemt een paar flinke slokken van haar cola en zet het glas dan weer op tafel. Er ontsnapt een zacht boertje.
‘Hebben we al gezongen?’ vraagt ze.
Niemand reageert. Er is een gesprek gaande over de verkiezingen die er aan zitten te komen.
‘We moeten nog zingen,’ zegt mijn zus.
Ze wacht niet langer. Ze staat op, schuift haar stoel naar achteren om meer ruimte te krijgen en begint dan hard te zingen, door het gesprek heen. Elk woord dat volgt gaat harder en valser. Verwoed klapt ze in haar handen de maat mee. Tante Erica begint mee te doen en al snel is de hele woonkamer aan het zingen voor de jarige tante Ria. Mijn zus brult er bovenuit.
Als het klaar is, drinkt ze het laatste beetje van haar cola. Ze hijgt nog wat na van de inspanning. Het gesprek aan tafel wordt hervat.  Mijn zus drukt haar brillenglazen opnieuw tegen het horloge.
Ze draait haar hoofd naar mijn moeder.
‘Zullen we zo gaan?’

Meer lezen van Willem Claassen? www.modderenlijm.nl

Vorige donderdag werd op het Felix Poetry Festival de winnaar van onze Stiftgedichtenwedstrijd bekend gemaakt.

De eer ging naar onze allereerste weekwinnaar, Delfien Van den Heede, met haar gedicht ‘Kukeleku’.
Delfien krijgt een jaarabonnement op een krant naar keuze.

Kukeleku - Delfien Van den Heede

Bert De Geyter en Dennis Gaens slaan de handen in elkaar onder de noemer ‘Waai’.
Elke maand zullen zij een bijdrage leveren. Deze maand: Willen winnen.

Deze week presenteert Kraai u twee korte gedichten van Marc Vangrieken.
Meer gedichten van Marc kan je vinden op zijn blog.
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Man in de vroegte

vele ochtenden verspoelt hij het gruis van de vorige dag
er zijn momenten dat hij zichzelf betrapt
hardop lacht en luistert naar zijn razen

vele ochtenden is niets hem dierbaarder dan de randen van het bad
hij stapelt er boeken en klokhuizen sterven
een asbak, een viltstift
en als hij zich in water legt
krimpt zijn geest

vele ochtenden zijn er houten balken
waaraan een haakje met een hemd

elke ochtend ruikt hij de avond
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
Verkaveling van het bed

Karen was de eerste en veruit de eerlijkste
dat ik de ruimte van twee lichamen nodig heb om te slapen
verklaar ik nu ongeldig

je weet hoe dat gaat met nieuwe buren
een afrastering groeit dicht en na een tijdje
hoor je soms nog een stem
of valt een frisbee in de tuin

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week: Bezoek.

Bezoek

Margo is op bezoek. Wekenlang heeft mijn zus er om gezeurd bij mijn moeder. ‘We kijken wel even,’ zei mijn moeder steeds, omdat mijn zus regelmatig plannen maakt waar ze een dag later niet meer achter staat. Bovendien moet Margo worden opgehaald en weggebracht. Maar mijn zus hield vol. Deze middag heeft ze eindelijk visite.

Er wordt muziek gedraaid in de woonkamer. De twee vriendinnen staan naast elkaar te playbacken voor een onzichtbaar miljoenenpubliek. Ik sta in de keuken en kijk door de kier van de deur. Margo is groot en stevig, mijn zus twee koppen kleiner. Ze hebben geen oog voor elkaar. Ze staan met hun armen te zwaaien alsof ze allebei de leadzangeres zijn. Eigenlijk is het geen playbacken, daarvoor komt er teveel geluid bij vrij.

Vier liedjes, misschien vijf, en dan verdwijnt mijn zus zonder iets te zeggen naar boven. De cd draait verder. Margo blijft zingen. Een liedje, dan nog een liedje. Ik verwacht elk moment de langzame stappen van mijn slechtziende zus op de trap te horen, maar er gebeurt niets. 
Dan zet Margo de muziek af en komt de keuken binnen. Ik sta bij het aanrecht, roer in mijn chocolademelk.
‘Wil je ook iets te drinken?’ vraag ik.
‘Nee hoor, niet nodig.’
Ze loopt op en neer, kijkt rond en opent dan een willekeurige deur. Het is die van de computerkamer. Even duwt ze haar vuist onder haar kin en klemt haar tanden op elkaar. Een tik.
‘Mag ik een spelletje doen?’
‘Maar natuurlijk.’
Ik zet Pac-Man op en maak plaats voor haar. De stoel kraakt als ze gaat zitten.
‘Ah, dit heb ik vaker gedaan. Hoe heet het ook al weer?’
‘Pac-Man.’
‘Oja, Pekmen!’
Haar vingers tikken op het toetsenbord. Ze is opvallend behendig met de computer.
‘Mag het geluid aan?’
Ik draai aan de knop.
Margo brengt Pac-Man in beweging. Ik kijk over haar schouder mee.
‘Hap, hap, hap,’ zegt ze.
Als de gekleurde monstertjes haar achterna komen, roept ze ‘oeioeioei!’ Even lijkt het goed te gaan, maar dan wordt ze toch geraakt.
Af.
Ze lacht, duwt haar vuist onder haar kin, tanden op elkaar en begint opnieuw.

Mijn zus is nog steeds boven.  Ik neem een kijkje. Ze zit voor haar nieuwe televisie. Die staat op een muursteun, op ooghoogte. Ze heeft haar bureaustoel naar het scherm geschoven en zit er zo’n dertig centimeter vanaf. Ze kijkt naar een tekenfilm. Hoge stemmetjes en veel gegil.
‘Je hebt bezoek,’ zeg ik op strenge toon.
‘Ja.’
‘Moet je daar niet eens heen?’
Ze schuift op haar stoel en zucht.
‘Laat me nou maar.’
‘Hebben jullie ruzie?’
‘Nee.’
‘Maar dat kun je toch niet maken!’ val ik uit. ‘Je kunt je bezoek toch niet alleen laten?’
Ik zet haar tv uit.
‘Niet doen!’ schreeuwt ze. Ze staat op en zet hem weer aan.
Ik ga voor het beeld staan, zwaai met mijn armen.
Mijn zus blijft zitten. Ze kijkt voor zich uit, alsof ik er niet ben.
Ik ben het beu.
‘Je bent geen goede vriendin voor haar,’ snauw ik en sla met een klap haar deur dicht.

Oeioeioei,’ hoor ik als ik weer in de keuken ben. De deur naar de computerkamer staat open. Margo neuriet het game-over-deuntje mee. Ik kijk naar het scherm. Ze zit nog steeds in het eerste level.
‘Wat een leuk spel zeg,’ zegt ze.
Mijn moeder komt binnen. Margo draait haar hoofd.
‘Dag moeder van Susan,’ roept ze vanachter de computer. Daarmee heeft ze tijd verloren. De monsters komen weer achter haar aan.
Mijn moeder kijkt me aan.
‘Waar is je zus?’
‘Boven op haar kamer.’
Ze gaat naar boven. Even later komt mijn zus achter haar aan naar beneden. Mijn zus doet alsof er niets aan de hand is. Ze gaat naast de tafel met de computer staan.
‘Een leuk spel Suus!’ zegt Margo. ‘Moet je ook eens doen.’
Mijn zus kijkt naar het scherm. Haar ogen bewegen snel achter haar glazen. De stippellijntjes en het kleine gele happertje, het zijn voor haar strepen en een vlek.
‘Nee, dat is niets voor mij.’
Mijn moeder staat erbij met de handen over elkaar.
‘Verzin dan maar iets wat jullie samen kunnen gaan doen,’ zegt ze tegen mijn zus.
Mijn zus gooit haar hoofd in haar nek.
‘Oeioeioei!’ roept Margo. Haar vingers laten het toetsenbord los. Vuist onder kin, tanden op elkaar.
‘Jullie kunnen ook een bordspel doen. Mens erger je niet, bijvoorbeeld,’ zegt mijn moeder.
Mijn zus schudt haar hoofd.
‘Geen zin in.’
Nee, denk ik bijna hardop, want dat speelt ze altijd alleen.
‘Jullie kunnen me ook helpen met koken.’
Mijn zus twijfelt. Margo kraakt op de stoel.
‘Dat lijkt me prima!’ zegt ze en staat op terwijl het spel op het scherm verder gaat en de monsters Pac-Man insluiten.

Ze zitten naast elkaar aan de keukentafel boontjes te doppen. Ze hebben allebei een schort om. Mijn moeder zingt een lied. Margo port mijn zus in de zij.
‘Wat is het gezellig hier Suus!’
Margo duwt haar vuist onder haar kin. Mijn zus lacht.

Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/

Het gaat vooruit! Er is alweer een nieuwe weekwinnaar voor onze Stiftgedichtenwedstrijd.
.
Deze keer betreft het Femke Saelens, die zich al schrappend uitleefde in het krantje van NTGent.
Het resultaat is het gedicht ‘Een woord is een woord’, waarmee ze onze vierde weekprijs in de wacht sleept.
.

En jawel, je kan zelf ook nog steeds deelnemen!
Meer info vind je hier.

Een woord is een woord - Femke Saelens

We hebben weer een nieuwe weekwinnaar voor de grote stiftgedichtenwedstrijd van Villanella & Kraai!

Deze keer is het de Nederlandse Dymphie Lemmens (jaja, we gaan internationaal!) met het gedicht ‘De toekomst staat op het spel’.

Begint het bij jou ook te kriebelen om de krant en viltstift ter hand te nemen? Hou je vooral niet in, en stuur je stiftgedichten naar post@kraai.be!
Het wedstrijdreglement vind je hier!

De toekomst staat op het spel - Dymphie Lemmens

Bert De Geyter en Dennis Gaens slaan de handen in elkaar onder de noemer ‘Waai’.
Elke maand zullen zij een bijdrage leveren. Deze maand: Locals.

Drank maakt meer goed dan liefde stuk kan maken

“En dan tel ik alles bij elkaar op. Al die jaren, al die mannen. Ik bedoel, ik wist het altijd zo goed. Ik had altijd raad, maar ik weet het niet meer. Als ik het bij elkaar optel.”
Ik poleer een wijnglas en ik luister.
Haar sigaret brandt weer op in de asbak en de rook kringelt in haar gezicht. Ze merkt het niet.
Als ze praat klinkt het als zingen. Haar stem kraakt, alsof ze vroeger veel zong. Haar stem klinkt als zingen.
Ze heeft alweer een nieuwe aangestoken.

Misschien moet ik maar wat zeggen.
”Het lijkt altijd of er een formule is, toch mevrouw?” zeg ik. “Dat er een punt komt waarbij je alles op kunt tellen en dat je dan alles snapt. Dat u dan alles zou snappen. En dat punt is er niet.”
“Al lijkt dat zo.”
“Ja, dat lijkt altijd zo.”
“Hoe je het ook wendt of keert, je zit gewoon in je eigen hoofd. Daar verandert een man niets aan.”
Ze zucht.
Ik steek ook maar een sigaret op.
Aan een tafeltje in de hoek zitten nog twee mannen met een whisky. De koopavondmensen zijn al weg en verder is de bar leeg. Ze stampt haar citroentje in het lege glas.
“Doe me er dan nog maar één. Nu ik hier toch ben.”
Ik begin een gin-tonic voor haar in te schenken. Ik doe het met zorg. Ze komt hier zo af en toe. Ze is lief. Ze heeft altijd hetzelfde liedje.
“Als het jagen stopt en het zoeken niet meer hoeft dan zie ik alleen nog maar hem. Ik was altijd alleen als ik met hem was. Ik zocht het om alleen te zijn en toen was hij daar ineens. Met zijn niets en zijn leeg.”
Een koppel komt binnen en er waait een vlaag door de zaak. Ze kijkt op. Het koppel kijkt rond. Ze fluisteren in elkaars oren en vertrekken weer.
“Koppels maken me aan het kotsen,” zegt de dame.
“Mij ook, mevrouw,” zeg ik. “Mij ook.”
“En hij liet me. Ik zat in de hal, had ik je dat al eens verteld? Ik zat in de hal van een duur hotel.”
Ze zwaait haar arm naar achter. Puft rook terwijl ze spreekt.
“Ach, hij was zo rijk. Hij was zo knap. En de bank was zacht en rood en hij was weg. Ineens. We zouden een weekendje naar Antwerpen. Ik zat daar maar in dat hotel en hij kwam niet.”
“Nee, dat had u nog niet verteld.”
“Ik dacht dat ik hem niet nodig zou hebben.”
“En had u hem dan nodig?”
“Nee. Ik had hem niet nodig. Het is alweer zo lang geleden.”
We zijn even stil.
Ik durf niet naar de spoelbak te lopen. Maar het vuile glas loopt niet weg. Helaas.
“Is het lang geleden?” vraagt ze. “Het lijkt zo lang geleden.”
“Het is toch juist fijn?” zeg ik. “Dat u hem niet nodig had?”
Ze neemt een slok.
“Het is de gin,” zegt ze. “Die maakt een hoop goed.”
“Drank maakt meer goed dan liefde stuk kan maken,” zeg ik.
Ik weet een boel one-liners. Ik werk hier al te lang.
“Natuurlijk had ik hem niet nodig. Ik heb nooit iemand nodig gehad. Daar gaat het niet om. Het gaat om het zoenen. En dat het overgaat, meisje. Het gaat altijd over. En dan worden het kussen op de wang. Drie. En op een dag hoef je op straat alleen maar nog even te zwaaien.”
“Ja,” zeg ik.
“Hij is het nooit aangegaan. En we zouden naar Antwerpen. Maar hij is het nooit aangegaan.”
“Ja,” zeg ik.
“De mensen zeiden altijd dat ik me niet zo aan moest stellen. Achteraf bleek dat ik gewoon gelijk had,” zegt de dame en ze pakt mijn hand. “Ik had steeds gelijk. En toch brak ik steeds mijn hoofd. We zitten steeds in ons eigen hoofd.”
“Ja”, zeg ik. Ze drinkt de laatste slok uit het glas. Het gaat snel.
Te snel.
Ik denk niet dat het nog helpt.
”Mevrouw, het wordt tijd.”
”Ja, ik weet het. Ik ga weer op huis aan. Het is al lang tijd.”

Ik maak de rekening op.

Ze heeft een jas en handschoenen en een dikke sjaal en ze lijkt klein, nu. Ze loopt naar de deur. Een jongen in een trui van een metalband komt binnen met een meisje. Hij houdt de deur voor haar open. Ze legt even haar hand op zijn arm als ze hem bedankt.
De jongen en zijn vriendinnetje gaan aan een lege tafel zitten.
Ze kussen.
Ik neem nog een trekje van mijn sigaret. Het wordt tijd.
Ik ga zo maar dicht.
Genoeg wijsheden voor vanavond.
Ik ruik mijn bed.
Ik geloof het niet meer.
Vanavond niet meer.
Misschien morgen.
En ik hoop bij god, morgen misschien weer.
Misschien morgen.

Meer lezen van Hanneke Hendrix? http://www.hetmeisjedatopdinsdaghetbierschenkt.nl/