Villablog
11.03.04
Een Cluster. De tweede. Na het thema “beeldend werk” in december 03, nu met thema “Goodbye Stranger” de vreemde diepten van 04 in. Op zijn caleidoscopisch. Verschillende kleuren, verschillende invalshoeken. Vier dagen tetter over het vreemde en de vreemdeling. Scherp gesneden, wisselend in focus, met klare kijken en niet omschreven stotter.
Vergelijk een cluster met een driedimensionale matrix, een wijdvertakte connexive, met real time google of gehannes met telefonie tijdens de preselecties van Eurosong.
Een cluster. Vergelijk het met een kweeklaag. Een round-up. Een vraag.
Cluster #2: Goodbye Stranger. Over mode, eten, identiteit, schuld en boete, bange blanke mensen, veiligheid, Rare Snuiters, Antwerpen, Hollandse Tulpen en Vlaamse Frieten. U ziet: we hebben het woord allochtoon niet eens moeten gebruiken.
* Rare Snuiters . Fototentoonstelling
* Salia nï Seydou . “Weeleni, l’appel”
* Eetinzicht
* Union Suspecte . VIVeALDI
* Slotavond met: ABOU JAHJAH, BAS HARING, BRAAKLAND/ZHEBILDING, CINDY VAN DEN BREMEN, CHIKA UNIGWE, EBRU UMAR, ELENA SIMONS, JAMAA GUESSOUS, JEROEN MARIS, JOOST VANDECASTEELE, KINGKONG, KOEN PELLERIAUX, NAHIMA LANJRI, NEDJIMA HADJ: NOUS/AUTRES, MARLEEN VANDERPOORTEN, MIEKE VERDIN, ORIANA FALLACHI, OPVANGCENTRUM VOOR VLUCHTELINGEN / KAPELLEN, ROGIER SCHIPPERS, PARADISO, PIAZZA DELL’ARTE, THEATER ADHOC, THEATRE OF WAR, YVAN VANDENBERGHE…
09.03.04
Een niet te missen theaterervaring vol onzin, schoon liekes, een lach en een glimmende traan, die kaderde in de reeks Kunst en Wetenschap naar aanleiding van 10 jaar Villanella. Met meesterverteller Vitalski, Mauro de muzikale koning van de Vlaamse Groove, Tania Kloek aan de pop, videospeler Filip Peeters, Bruno Smeyers als Den Herman en Ilke Turpijn als de Leguaan. Theater Froe Froe i.s.m. Villanella.
lees meer
09.03.04
Hirondelle/dooi vogeltje/the great swallow was een 8 dagen durende toneelvoorstelling die zich 31 meter boven de Anspachlaan in Brussel afspeelde. In 13 staties deed Benjamin Verdonck het tragische verhaal van een man die KOMT, ZIET, SPREEKT en – in een poging zijn toehoorders te omarmen – VALT. Na Bara/ke 2000 op het Baraplein was deze toneelvoorstelling het 2de luik van de Publieke Domeinencyclus, een onderzoek naar kracht en functie van theatraliteit in relatie tot openbare ruimte.
Door: Benjamin Verdonck - Ism: Samuel Verdonck, Michael Verdonck, Valentine Kempynck, Filip Vervaet, Bureau vers plus de bien-être, Margarita Production - Productie en presentatie: KVS/de bottelarij, Villanella, Pop vzw, kunstenFESTIVALdesarts - Met de steun van: Stad Brussel, Sarens n.v.
09.03.04
De tweede voorstelling uit de reeks ‘Kunst en Wetenschap’ naar aanleiding van het 10-jarig bestaan van Villanella. Een voorstelling voor iedereen die nieuwsgierig is naar het hoe en wat. En naar het wanneer en waarom. Van ALLES, welteverstaan. Dat wil zeggen van de oerknal tot en met het dna-shotgun. Van het telraam tot en met de computer. En van de knots tot en met de stealthfighter.
Je hebt mensen die heel veel weten van een heel klein beetje. En je hebt mensen die een klein beetje weten van heel veel. Jan van den Berg en Rien Stegman van Theater Adhoc behoren bij die laatste groep. Maar daar nemen ze geen genoegen mee . Dus proberen ze voortdurend om nog meer te weten te komen. Van alles. Daarvoor halen ze graag zoveel mogelijk overhoop en proberen ze liefst zoveel mogelijk zélf uit.
In de voorstelling LEVE DE OERKNAL deden ze dat voor en mét iedereen vanaf 10 jaar. Omdat die net oud genoeg zijn om te snappen waar het leven écht om draait. En omdat zij dan ook weer net jong genoeg zijn om zich blijvend voor de goede zaak in te zetten. LEVE DE OERKNAL was een interactieve voorstelling over alle kennis van de wereld, vanaf het allereerste begin tot nu en overmorgen. Een hallucinante trip langs kennis en wetenschap met maar 1 doel: het bewaren van het geheugen van de wereldgeschiedenis. Van de oerknal tot het DNA-shotgun. Een voorstelling van Theater ADHOC in samenwerking met Villanella – vanaf 10 jaar
05.03.04
Hersenkronkels ging in december 2004 in première en overtrof onze stoutste verwachtingen. Het verhaal over kibbelende hersenhelften, over muggen die gedachten wegzuigen en over de krijtlijnen van contact schoot meteen door naar de eindejaarslijstjes van de pers. De voorstelling belandde op de 2de plaats in de top 5 ‘Jeugdtheater 2004′ van De Morgen en op de 4de plaats in de top 10 ‘Het beste van 2004′ van de Gazet van Antwerpen. Een voorstelling van Villanella - Met: Inne Goris en Roel Verniers- Geluidsontwerp: Senjan Jansen – Kostuums: Miet Warlop – Naar een tekst van Jan Lauwereyns
DE PERS OVER HERSENKRONKELS
De Morgen 14-12-2004 “Bij opa in het terrarium is het altijd warm.”
****
Hersenkronkels is een geniale voorstelling die verrast in alle opzichten. Inne Goris, vorig jaar winnares van de 1000Watt-prijs en huisdramaturg Roel Verniers kronkelen samen over de speelvloer. Een regisseuse en een dramaturg die toneel gaan spelen? Je zou voor minder je hart vasthouden, maar dat blijkt hier gelukkig niet nodig. Goris en Verniers komen klaar in puurheid. Met een minimum aan beweging, intonatie, tekst en theaterattributen creëren ze een overdonderend rijke wereld waarin een meisje ronddoolt terwijl haar opa haar liefdevol gadeslaat, alsof ze een insect is. De voorstelling ontvouwt zich als de oplossing van een raadsel. Ze laat de jonge en oudere hersenen zich in de meest verdrietige, eenzame en liefdevolle bochten wringen.
Fresco Klara 10-12-2004
* de broeierige sfeer gaat over in een grappige voorstelling * de verwarring wordt mooi behouden * een meeslepend en mysterieus verhaal * de enscenering is boeiend, broeierig en mysterieus * Hersenkronkels is een heel mooie, broeierige, integere en sfeervolle voorstelling.
De Morgen 28-12-2004
De parel van Inne Goris en Roel Verniers ontstond uit pure passie. Hersenkronkels confronteert hoofd en buik, ruimte en lichaam, opa en kleindochter. Hersenkronkels ademt een hunkering uit naar de stilte van de baarmoeder, weg van de complexe, gevaarlijke realiteit en weg van zoemende levensvragen. Een grote opaschoot voor jong en oud.
04.03.04
Stijn Brackx, ex-stagiair Villanella, over Kunstencentrum Villanella
27.02.04
God (= Rita de Pita) ziet alles, maar kijkt vooral naar Vitaya.
Nu bijvoorbeeld, kijkt ze naar een documentaire over de geschiedenis van de hersenchirurgie en terwijl het reclameblok ingezet wordt, bedenkt ze of een schedelboring niets voor haar zou zijn, wetende dat ergens in Mexico een heus team bekwame chirurgen die middeleeuwse ingreep nog steeds uitvoert. Doch, mijn geniale gedachten worden onderbroken door Germaan Twee, die me port en naar het tv-scherm wijst. “Hé”, zegt ze, “Is dat niet het logo van Villanella?”
lees meer
26.02.04
- Kijken naar Kunstbende. Dat is kijken met de vingers in het stopcontact. Kijken met en kijken naar energie. Vaak blind, niet gekanaliseerd door dichtgemetselde referentiekaders, particulier, laten we zeggen authentiek. Daardoor heftig en bevrijdend. Want in eerste instantie is het kijken naar energie die klopt in het leven van deelnemers. Het is kijken naar de schreeuw van een jong lijf. lees meer
26.02.04
Joernalist Jeroen De Preter over Kunstbende
Op 1 mei 2004 leverde Steve Stevaert in hoogsteigen persoon de sleutels van zijn stad af voor de grote finale van de vijfde editie van Kunstbende. 5 jaar wedstrijden in kunst. Sleutelwoorden? “Originaliteit”, “diversiteit” en “authenticiteit”. Motto? “Doen!”. En wel verspreid over 9 categorieën, gaande van dans over vormgeving tot tekst. Zie Kunstbende als jaarlijkse jubel van de jong geïnteresseerde kunstproleet. Of als jaarlijkse studiereis voor kenners die hun ervaring scherpen aan de energie waarmee Kunstbende-jongeren hen van de sokkel blaast. Neem nu De Morgen-journalist Jeroen De Preter. Hoest desgevraagd het aantal komma’s in het verzameld werk van James Joyce op, heeft een poster van Goethe boven het bed hangen en kijkt je aan alsof je wenkbrauwen overtollige interpunctie vormen op je gelaat. “Ik heb al 4 keer in de jury van Kunstbende gezeten”, zegt hij. “Ik ben ondertussen redelijk vertrouwd met het gegeven.”
lees meer
23.02.04
ROEL VERNIERS over HANNEKE PAAUWE: Een zeemeermin uit Brussel
Bestaat er liefde zonder tongzoen? En is een verboden liefde nodig om te overleven? Hanneke Paauwe is een gapend gat, een wak in het ijs. Een spons. Een Duitse hoelahoep die de genaamde Eddie leegdrinkt met haar ogen en haar vragen. Gisteravond in café Het Slachthuis. Mooi op het parcours tussen de loods van de NMBS en uw lokale feesttent. Tegen sluitingstijd laat de bazin haar rolluik open zodat ze mijn fiets in de gaten kan houden en aan de toog een stamboom vaste klanten en Eddie. lees meer
