(Verliefd, Verdrietig, Vulgair en niet zo Vriendelijk)
Ik zou u willen vragen, of ik u kussen mag
een der deze dagen, liefst nog deze dag
u in mijn armen vangen, u vangen in mijn web
in mijn breiwerk van verlangen, Mevrouw, u maakt mij gek.
Het zijn slapeloze nachten, eenzaam onder dons
hoelang moet ik nog wachten, voor we spreken over ons
ik dacht de buit is binnen, het is allemaal koek en ei
ik wil u beminnen, alleen jij niet mij.
Mevrouw, u kunt mij krijgen, tot aan mijn tenen toe
uw lichaam wil ik rijgen, op de spits van mijn roe
ik kan het niet verzwijgen, één keer is niet genoeg
ik wil u bestijgen, van nu tot morgenvroeg
Mevrouw, u heeft schoon ogen, een schattig aangezicht
het is niet gelogen, bijna was ik gezwicht
uw krullen uw klein teentje, het is Gods werk op zijn best
er is slechts één probleempje, uw bek stinkt als de pest.
Mijn letters waaien in de wind,
die ik al zaaiend gooide
op de grond die hen verbindt
en tot gedicht voltooide.
zo kiemden langzaam woorden
en begonnen zinnen te groeien
terwijl de natuur de ene stoorde
kon de andere openbloeien.
De sterkste zinnen overgebleven,
de zwaksten zijn vergetelheid
mijn gedichten zijn als ‘t echte leven
onderworpen aan het rad des tijds.
..Because in the dawn of my own imagination
I am the creator, gazing over my creation…
Kevin Joos (1990°) schrijft al van sinds hij zich kan herinneren. Voor zijn gedichten houdt hij van stricte regels en een strakke vorm. Shakespeare, Jotie t’Hooft en Francois Villon behoren tot zijn voornaamste voorbeelden. Hij is de eerste gastdichter die op KARKAS publiceert.
FAST FORWARD 2020 is een unieke en verrijkende ervaring voor jongvolwassenen. Een kans om eens verder te kijken dan de neus lang is. Het is een project van Villanella en Wereldculturencentrum Zuiderpershuis voor scholen.
*** HET PROGRAMMA:
WAT HOUDT DE TOEKOMST IN VOOR ONS? MEER AUTO’S? EEN NIEUW LEVEN IN DE SOCIAL MEDIA? EEN NIEUW LICHAAM?
De reeks Clusters van Villanella richt zicht tot jongeren van de laatste twee jaren van de middelbare school. Een halve dag lang worden de jongeren uitgedaagd in een mix van cultuur, media en wetenschap, van journalistiek, kunst en debat.
FAST FORWARD 2020 focust op de (nabije) toekomst. Welke uitdagingen en evoluties staan de jeugd te wachten? Waar liggen de bedreigingen en de kansen? Het programma vertrekt van drie concrete thema’s: de auto, Facebook en het lichaam. Drie sprekers openen met een reeks prikkelende analyses en stellingen.
Kris Peeters publiceerde het opgemerkte boek “De file voorbij” waarin hij een totaal nieuwe kijk op mobiliteit voorstelt. Jongeren zijn bekommerd om het milieu, maar ze willen allemaal graag autorijden. Hoe moet dat in de toekomst? www.baanbrekers.be
Jo Caudron is een Vlaamse internetpionier. Hij adviseert bedrijven en overheden over het gebruik van social media. Hoe ziet de toekomst eruit voor de jongeren die opgroeien op Facebook? Hoe evolueert leven en werk op en met het net? www.dearmedia.be
Geerdt Magiels is wetenschapsfilosoof en recenseert wetenschappelijke boeken (Radio 1 en De Standaard). Welke impact zal de wetenschap hebben op ons lichaam? Worden we 100 jaar of veranderen we in halve robotten met een pak chips in ons lijf? www.google.be
In het tweede deel werken de jongeren zelf hun toekomstbeeld uit. Deze workshops en brainstorms worden begeleid door mensen van Pantopicon, een studio die bedrijven en overheden helpt nadenken over “de toekomst”. www.pantopicon.be/
Het programma wordt afgesloten met een presentatie van de resultaten van de sessies.
Locatie en plaats: WCC ZUIDERPERSHUIS
Presentatie: Gerrit De Cock FAST FORWARD 2020 biedt jongeren een unieke en verrijkende ervaring. Een kans om letterlijk verder te denken dan de neus lang is.
*****
DIT PROJECT RICHT ZICH TOT ALLE LEERLINGEN – ASO, TSO, BSO, KSO!!
We streven naar een goede mix.
ER ZIJN ENKEL NOG PLAATSEN BESCHIKBAAR OP
* DINSDAG 15 MAART, VAN 9 TOT 12U en
* DINSDAG 15 MAART, VAN 13U TOT 16U
*****
Villanella heeft een sterke traditie in het ontwikkelen van actieve manieren om jongeren te confronteren met maatschappelijke thema’s en debatten. U kent ons misschien nog van het verkiezingsproject De Eerste Keer of de alternatieve geschiedenisles Congo 50 (In)dépendance. Ook toen was ons aanbod bijna onmiddellijk volzet. Snel inschrijven is de boodschap!
Villanella is constant op zoek naar jong talent. Er is Kunstbende voor jongeren tussen 13 en 19 jaar én Villanova voor iedereen die ouder is. Zit jij zelf met een creatief ei en ben je op zoek naar exposure, professionele coaching, dramaturgische ondersteuning en/of opvolging en feedback? Dien dan voor 14 februari 2011 een dossier in bij tanya@villanella.be. Gebruik voor het samenstellen van je dossier dit inschrijvingsformulier. Op 1 maart hoor je of jouw project geselecteerd is.
De werkperiode van Villanova loopt van maart tot en met augustus 2011. Presentaties concentreren zich tijdens het festival Studio Villanella eind augustus.
in welk huis zal ik mijn verdwalen beginnen
is hier een dak dat mij kan dienen
als de gedraaide driehoek van uw schoot
dit huis is stuk en wild
door mij alleen bewogen
moeder vader dood bent u in mij verweven
en ken ik u niet langer
in leven bent u een kind dat ik ontmoet
en bij de polsen houd
om van uw gruwel niet te spreken
in dit huis kan ik u zoeken
zonder u te zien er hangen spiegels
stof spint rond en naar beneden
waar ik bij de stilte van de sterren liggen mag
daar binnen ben ik dag en huis en nacht
zie verschrikt door het oog van de wereld
uw tamme kleuren blinken in mijn vacht
2
ik zal op u slaan als een tang
verguld met snedige gouden riemen
alle stukken leer van mijn huid
laat ik neerkomen op uw vel
in de neerslag komt mijn naam
de grens van al mijn kunnen
in die gedaante draag ik u
dag in de dag uit
beiden drinkbaar blijven we liggen
laveloos en arm als de ouderen
die ik langzaam heb vergaard
gebald in het jonge krijt
kruip ik onder de nagels
van uw verlangen weg
A: A rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose…
B: … is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose…
A: … is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is…
B: … a rose is a rose. Wat weet jij eigenlijk van de relatie die ik heb met mijn moeder?
A: A rose is a rose.
B: Een moeder is een vrouw.
A: En een vrouw is een zee.
B: Ik ben als de dood.
A: … is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is en vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw…
B; Je weet dat ze dokter is, hé. Wel, ze heeft me met een keizersnede gebaard omdat ze niet schreeuwend met haar benen open voor haar collega’s wilde verschijnen in het ziekenhuis waar ze toen werkte.
A: …is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee, dus, heb je nog nooit de binnenkant van een vagina gevoeld?
Kunstbende ziet het groots en lanceerde een eigen radiospot op Studio Brussel. Je kan de radiospot beluisteren, maar ook downloaden, sharen, embedden of forwarden naar vrienden. Enjoy!
Download hier de mp3 door op rechtermuisknop te klikken en ‘opslaan als’ te selecteren.
Ik lig op mijn rug op de grond.
Drie foto’s hangen horizontaal op twee meter hoogte. Ik kijk naar de foto’s als een mens naar een mens: omhoog.
Verderop is een kleine zithoek ingericht. De foto’s die erbij horen zijn alles behalve gezellig.
Deze beelden zijn jong, naakt, fragiel. Het zijn de maskers van een nieuwe generatie.
Wat willen ze? Het volledige plaatje. Wat geven ze? Zichzelf.
De jonge fotografen van Flux en Klickr nemen foto’s als spiegels; als houdingen; als de lege kamers waarin ze zouden kunnen leven.
Elke deelnemer heeft zijn eigen plekje gekregen, ingericht naar eigen goeddunken. Het geheel vormt een caleidoscoop aan indrukken die, door de verschillende persoonlijkheden van de fotografen, vrij dicht in de buurt van het volle beeld komt. Individualiteit lijkt het hoogste goed.
Jonge mensen vallen grotendeels samen met wat ze willen zijn, met hoe ze pakken op beeld: kapsel, kleding, lichaamsbouw. De mensen op de foto’s zijn net als de makers jong en op zoek. Ze hullen hun identiteit in een voortdurend verbergen en verschijnen. De huid van deze mensen lijkt van fotopapier gemaakt.
De foto’s worden gedomineerd door ogen. Ogen die kleren dragen, ogen die erbij horen, er niet bij horen of zich daar allemaal niets van aantrekken en gewoon foto’s nemen.
Door hun onbevangenheid bevangen trekt de wereld aan hen voorbij. Wat deze jongeren vastleggen is niet meer dan wat was; het verhaal dat ze zouden kunnen zijn. Geen van de foto’s, zo zeggen ze zelf, is perfect. Maar ze willen tonen wat echt is: huid onder huid onder huid.
De tentoonstelling ‘The full picture/ Het volle beeld loopt nog tot 16 januari in het Fotomuseum Antwerpen. Meer info over Klickr en Flux vind je op www.klickr.be en www.flux-fomu.be.
Het is koud op het perron. Ze wacht. De trein dendert het station binnen en stopt recht voor haar. Ze klimt de trappen op. Ze is als eerste op de trein. Ze loopt de wagon door en gaat zitten. De trein vertrekt, plots en zonder aankondiging. Ze drukt haar lippen tegen het raam, het glas is koud. Haar ogen vullen zich met tranen, de wagon schokt hard in een eerste bocht.
De trein gaat sneller, het schokken wordt glijden, de hoeken van de trein worden afgerond door de wind. Het is stil, de trein is een glazen kist, vacuüm, ze dempt alle geluiden van buiten, er is enkel beeld.
Het is winter, de velden zijn bedekt met sneeuw, alles lijkt blauw. Ze ziet hoe rook oplost in de wolken, hoe de wolken in de aarde verzinken, de hemel is vluchtig en ijl. De akkers liggen braak. Afgesneden maïsstengels steken uit de grond als verwrongen vingers van magere reuzen. Ze ademt tegen het glas. Ze huilt.
De velden gaan voorbij. De huizen gaan voorbij. Ze wordt gedragen doorheen het landschap, alles wat naar haar toe lijkt te komen verdwijnt opnieuw, zij werpt blikken naar een boom, een huis, een vogel, ze probeert ze vast te houden, de dingen naar haar toe te trekken, het lukt niet.
Tranen vallen in haast onzichtbare druppels naar beneden, ze rollen over de vloer van de treinwagon, ze raken de schoenen van de medereizigers, ze hebben het niet door.
Ze staat op en loopt door het gangpad.
Ze ziet vreemde mensen in de wagon. Ze kijkt naar de grond, ze ziet hun schoenen, ze zijn nat, de vloer is vochtig en vuil. Ze blijft kijken naar beneden, ze staat doodstil en houdt haar adem in. Ze kijkt weer omhoog en ziet het, plots.
Ze ziet hoe iedereen huilt,
de mensen drukken hun gezichten tegen de ramen van de trein, ze blazen krampachtig met hun lippen tegen het raam en duwen hun hoofden tegen het glas, harder, harder, ze huilen met hun mond, met hun neus, met hun wenkbrauwen, hun ogen zijn wijd opengesperd, ze knipperen niet. Hun blikken zijn naar binnen gekeerd, hun schouders zijn omhoog getrokken en verbergen hun bleke halzen. Ze ademen samen, als een verborgen koor, ingehouden en snel. Hun kleurloze lippen bewegen tegen het koude glas. Ze blazen hun tranen in wolken op de ramen. Alles verdampt.
