Ook Sneeuwwitje is present tijdens Blok -Bloc (op 17, 18 en 19 april) . Verwacht wel geen lieftallige meid in een fleurig sprookjesbos. Het stuk van Hanneke Paauwe heet niet voorniets ‘Sneeuwwitje en de 77 vergiften’. “Sprookjes zijn hard, maar kinderen houden nu eenmaal van horror, griezel en leedvermaak.” lees meer
In Falsch! gidsen drie actrices u door hun schaduwwereld. Tussen feit en fictie. Tussen humor en tragiek. Tussen horror en melodrama. Falsch! is een productie van Villanella/Hanneke Paauwe & Cinderella ism kc nOna. Met steun van de Vlaamse overheid.
Spel: Iris van Cauwenbergh, Amara Reta, Chun-Hee Lommelen – Tekst en regie: Hanneke Paauwe – Kostuum en decor: Sara Dykmans – Dramaturgie: Jan Van Dyck
Om al je gaten te vullen. Excuseer? In je geweten, in je programma, in je onuitputtelijke zoektocht naar spanning, in je hersenpan, in je maag. Beschouw Hanneke Paauwe als diva van de scherpe observatie. De popster van de literaire miniatuur, koningin van de korte spurt. Actief als immer puzzelende spindoctor in theater, literatuur, darkrooms overal in het land, beeldende kunst en het raderwerk van alledag. Op de literaire markt debuteerde ze met ‘Bijten in het toeval’ (Longlist Gouden Uil 1999), een verhalenbundel over mensen aan de zelfkant. ‘Venusvingers’ (2003) is het vervolg en snijdt uit hetzelfde laken een broek. Daarnaast? Talloze kleine schetsen, vingervlugge oefeningen in het genre dat we theater noemen. En dat allemaal op deze wonderlijke pagina’s voor jou samengebracht. lees meer
Toen gebeurde het…de wind hield zijn adem in. De meeuwen stopten met krijsen. De golven gingen kopje onder. De maan opende zijn ogen. De zee begon te verdampen. Heel langzaam. Alle water verdween tot er een uitgestrekte lege kuil overbleef waarop een laag zout lag. Ik lag in het donker op de duinen, keek over de vlakte en zag een gezicht. Een gezicht van zout. Het glimlachte. Het was het gezicht van mijn moeder. Mijn echte moeder.
Vergeet de Efteling, vergeet de gebroeders Grimm, wis Walt, delete Disney…Sneeuwwitje neemt zélf het woord. En hoe! Bloedneuzen, geheime tuintjes, een gezicht van zout, ijzeren schoenen, wedstrijdjes in wreedheden, Miss Universe, wat wenst u nog meer? Sneeuwwitje en de 77 vergiften is een performance voor maximaal 50 toeschouwers. Spel: Greet Verstraete – Concept, tekst, regie: Hanneke Paauwe – Duur: Maximaal 30 minuten.
Bestaat er liefde zonder tongzoenen?
Droom jij in kleur of in zwart wit?
Als je een Siamese tweeling zou moeten zijn, met wie zou je dat willen zijn?
Bij wie ben jij een blok aan het been?
Wat is belangrijker: vragen stellen of antwoorden geven?
‘Smeltende gedachten’ is een theatrale installatie, een filosofiebad, en een ontmoeting met een actrice met blauwe voeten. Je wandelt over verdwenen teksten en balanceert tussen vraag en antwoord. Zowel voor kinderen als voor volwassenen. Er kunnen maximaal 20 personen binnen en het staat je vrij antwoorden te geven of ‘Smeltende Gedachten’ in diep gepeins verzonken te ondergaan. ‘Smeltende Gedachten’ heeft al verscheidene internationale festivals aangedaan. Er bestaat ook een Franse, Portugese en Duitse versie.
Spel: Elise De Vliegher, Clara van den Broek, Sarah Bourgeois of Maaike Neuville – Concept, tekst, regie: Hanneke Paauwe – Duur: Maximaal 15 minuten
>>Persreacties<< Mijn boeiendste momenten? …Tweede hoogtepunt is de opstelling van Hanneke Paauwe in een ‘darkroom’, een kleine kamer. Hanneke Paauwe schiet recht in het hart met een heel symbolistisch decor. Een meisje in een witte baljurk staat midden in een vijver van inkt, omgeven door een landschap van papiersnippers, en stelt zo ongeveer negentig seconden lang onmogelijke vragen als “Zult u zichzelf missen als u dood bent?” Er kunnen telkens maar twintig mensen binnen en je voelt je alsof je de kamer van de filosofie binnenstapt. (Peter Vantyghem over De Nachten 2003 – De Standaard)
Velen konden het niet laten.
Sommigen zijn toch gegaan.
Afgedaald in het duister,
de deur geopend.
Ze hebben alles gezien
Ze kwamen nooit terug.
Ga niet.
U bent gewaarschuwd!
Blauwbaard wacht op u.
Betreden op eigen risico
Blauwbaard ontvangt graag één à twee dames. Eén man alleen dient vergezeld te zijn van een vrouw! Concept, tekst, vormgeving: Hanneke Paauwe – Stem: Roel Verniers – Spel: Bruno Herzeele – Kroonluchter: Magda Ral. Duur: Maximaal 15 minuten.
Welkom in een wereld van wanen, verzinsels, leugens, halve waarheden, verlangens en obsessies. U ontmoet er vrouwen die geïsoleerd raakten, hun grip op de werkelijkheid verloren en eigen strategieën ontwikkelden om te overleven. De dames bieden u geen rode draad, wel intense indrukken, gevoelens, indringende beelden en teksten, zoals in uw dromen. Krankheit Frau was een caleidoscopische voorstelling waarin tekst, beeld, beweging en film naast elkaar staan, elkaar beïnvloedden en tegenspraken. Vol contrasten, pijn, waanzin maar ook humor. Spel:Veerle Dobbelaere en Liesa Naert Spel in film: Kirsten Pieters – Tekst & regie:Hanneke Paauwe – Decor & kostuum: Sara Dykmans – Video:Raf Deckers – Techniek:Piet Van Deun – Dramaturgie:Jan Van Dyck
Lazslo Zsilágyi woont met zijn dikke vrouw Fruzsina en zijn nichtje Joanna in Hongarije. Lazslo speelt er viool boven zijn hoofd, want hun huis is piepklein. Iedereen slaapt er rechtopstaand. Ze maken veel ruzie: neus aan neus. Dan wordt Joanna naar familie in Brussel gestuurd. En dan loopt Fruszina weg. Gevolg? Lazslo wordt gek van de wind, van eenzaamheid en van verdriet. En kijk: hij slijpt zijn vioolstok tot potlood.
‘De Potloodmoordenaar’ is een intieme familievoorstelling van ongeveer 30 minuten. Hanneke Paauwe schrijft tijdens de voorstelling een verzonnen portret, van een persoon uit het publiek. Aan het eind wordt het portret, als onderdeel van de voorstelling ‘De potloodmoordenaar’ voorgelezen. Spel: Hans van Cauwenberghe of Joris Van den Brande – Concept, tekst, regie: Hanneke Paauwe.
Persreacties De potloodmoordenaar was tot slot een heuse vertelvoorstelling, waarbij in een half uur tijd de exotische steppen, een gruwelijke zandstorm, en een nonkel moordenaar de revue passeren. Het was een uitzonderlijk boeiende fabel die magisch realistische elementen binnenbracht in een verhaaltje over een klein dik meisje met een zonnebril, dat haar fantasie als wapen gebruikt tegen haar kortzichtige klasgenootjes. Aan het einde van de voorstelling kreeg je het portret te horen dat Hanneke Paauwe schreef van een van de toeschouwers. Hanneke Paauwe bevestigt daarmee haar stem als een van de meest originele schrijfsters en theatermaaksters van dit moment. (Elke Van Campenhout – De Standaard)
Een intieme voorstelling die je confronteert met de grootse kracht van fantasie. (Els van Steenberghe – De Morgen)
Het tekende een poëtisch en luisterrijk portret van een Hongaars vluchtelingenmeisje in Brussel. (Wouter Hillaert – De Morgen)
De potloodmoordenaar is een prachtig miniatuurtje. (Wijbrand Schaap – Utrechts Nieuwsblad)
Direct en intiem is het werk van Hanneke Paauwe. Ze voert haar publiek mee in een bizarre Hongaarse vertelling. (Bart Deuss – De Volkskrant)
Ooit al eens zo’n brilletje op je neus gehad
Om door kleding heen te kunnen kijken…?
En? Beviel het resultaat?
Bij deze dame volstaat het je ogen wijd open te houden
Laat je verrassen door deze striptease
Laat je meevoeren in haar wervelende naakte waarheid
Laat je kijk op vrouwelijk schoon verruimen
Door deze danseuse dissectée
Dans: Iris Bouche of Elise De Vliegher – Concept: Hanneke Paauwe - Kleed: Bruno Herzeele en Elke Thuy.
Sultan Ali de eerste is ongelukkig.
Geen enkele vrouw houdt het bij hem uit.
Alle vrouwen uit de hele wereld passeren zijn paleis, niemand blijft.
Niemand wil blijven.
De sultan heeft afgrijselijke zweetvoeten en een geheim…dat hem vreselijk eenzaam maakt.
Totdat hij een 800 jaar oude heks uit Malmö ontmoet die hem van zijn vloek bevrijdt.
‘Sultan Ali Appelsien’ is een korte beeldende familievoorstelling voor maximaal 30 personen, een bizar en humoristisch sprookje over de liefde en alles wat daarin zo gruwelijk mis kan gaan. Tekst en spel: Hanneke Paauwe. Duur: 20 minuten.