Het is ondertussen een traditie geworden: Studio Villanella. Van donderdag 25 augustus tot en met zondag 28 augustus opent de Studio zijn deuren. Laat je oren en ogen verwennen met optredens van jong talent of gooi de beentjes los op één van onze feestjes. Op zondag is er een heuse Bazar des arts met werk van jonge kunstenaars, rommelaars en ontwerpers.

International Artists // Pop-up Art Store // Art Connexion feat. Members of Zita Swoon Group // Massive Origami Sculptures // Boudoir Burlesque // Knit The City // Fancy Fingerfood // Villanova // Digital Arts // State of the Youth // Bazar Des Arts

PROGRAMMA*

DONDERDAG 25 AUGUSTUS: Plechtige Opening
>> 20u: optredens van Villanova talenten en State of The Youth van Nigel Williams (gratis)
>> 23u: openingsfeest (€3)

VRIJDAG 26 AUGUSTUS: Villanova en Art Connnexion
>> 17u én 21u: optredens, performances en beeldend werk in het hele gebouw van DE STUDIO (gratis)
>> 23u: bodega bar (gratis)

ZATERDAG 27 AUGUSTUS: Villanova en Art Connnexion
>> 17u én 21u: optredens, performances en beeldend werk in het hele gebouw van DE STUDIO (gratis)
>> 23u: P.A.R.T.Y in DE STUDIO (€3)

ZONDAG 28 AUGUSTUS: Cultuurmarkt in DE STUDIO
>> 13u: Bazar Des Arts + Villanova en Art Connnexion (gratis)

* vrije toegang voor alle programma onderdelen (behalve feestjes)

PLACE TO BE

De Studio – Maarschalk Gérardstraat 4 – 2000 Antwerpen

Pagina op Facebook

Herbeleef de finale van Kunstbende 12! Laat je meevoeren op onze fotostroom…

De finale van Kunstbende 12 gemist? Herbeleef hier alles. Met dank aan Javi!

Kunstbende finale 12 liveshow vanuit Trix from javi tv on Vimeo.

Kunstbende 12 zit erop! Ook deze editie zat boordevol talent. Een overzichtje van de winnaars…

VIDEO
1: Veerle Piette en Charlotte Van Dyck met ‘Vreemde dagen’ uit Hasselt (RED BULL WILDCARD)
2: Nicolas en Stephanie Van Laere met ‘Zout’ uit Lokeren
3: Lion Eye Productions met ‘Silent Takedown’ uit Gent

FOTO
1: Caroline Thienpont met ‘Cheap Monday’ uit Turnhout (ZAP MAGAZINE WILDCARD)
2: Lenja uit Brussel
3: Kleo en Simon met ‘Geen flauw idee’ uit Lokeren

BEELDEND
1: Felix D’Huys met ‘Dreams of Consciousness’ uit Opwijk (WILDCARD BRAKKE GROND)
2: Jay Van der Sypt met ‘Kindsoldaten’ uit Antwerpen
3: Timur met ‘Robots’ uit Brussel

Eervolle vermelding: Babooshka met ‘I’m spasticus’ uit Bornem

TXT (ON STAGE)
1: Hannah Pinson met ‘Kalverliefde’ uit Gent
2: Gladius met ‘Jij, de bloemen en ik’ uit Kortrijk
3: Charlotte Van den Broeck met ‘De parabel van de oude man en de raket die hij nooit bouwde’ uit Turnhout

Eervolle vermelding: Maarten Van Den Bussche met ‘Werktitel 2011′ uit Oostende (WILDCARD SPOTS OP WEST)

MODE
1: Thalia Van Steen en Claire Van Landeghem met ‘No rules create passion’ uit Lokeren
2: Flora Blommaert met ‘Preuts in plastic’ uit Gent
3: An-Sofie Van Rafelghem met ‘Fanplastique’ uit Antwerpen

RED BULL WILDCARD MODE: PouNel Maertens met ‘Bye Bye Barbie’ uit Bornem

PERFORMANCE
1: Sylvia en Joyce met ‘Einde’ uit Gent
2: Margot met ‘De stip’ uit Brussel
3: Philladoesh met ‘Bezet!’ uit Bornem

DANS
1: Wolf en co met ‘The Selkey’ uit Bornem
2: Annaëlle met ‘Maskers’ uit Brussel
3: De Verpakking met ‘Das letzte Abendmahl’ uit Turnhout

RED BULL WILDCARD DANS: Up2Style met ‘Liangzhi de Meng’ uit Hasselt

MUZIEK
1: Anna Devolder met ‘Asleep’ uit Lokeren
2: The Lumbers met ‘Six Years Later’ uit Kortrijk
3: Jan Wouter met ‘Memories’ uit Antwerpen

Kunstbende is dé wedstrijd in kunst voor iedereen tussen 13 en 19 jaar. Maar liefst 3000 door kunst bezeten jongeren nemen ieder jaar deel aan Kunstbende. Onder andere Brahim, Balthazar en Hannelore Bedert bereikten via Kunstbende een roemrijk bestaan. Meer info op www.kunstbende.be.

Het finaleweekend gaat door op vrijdag 20 en zaterdag 21 mei 2011 in Trix Antwerpen.

KUNSTBENDE P.A.R.T.Y / DJ CONTEST
vrijdag 20 mei 2011 @Trix
Tickets voor de Kunstbende P.A.R.T.Y: 5 euro vvk & kassa
Deuren: 19u / aanvang: 20u
Reserveren via www.trixonline.be of hier klikken.

KUNSTBENDE FINALE
zaterdag 21 mei 2011 @Trix
Tickets voor de Kunstbende finale: 5 euro vvk & kassa
Deuren: 13u / aanvang: 14u
Reserveren via www.trixonline.be of hier klikken.

KUNSTBENDE CRAZY WEEKEND TICKET
Wil je all the way deelnemen aan dit crazy weekend? D.w.z. party + slapen + ontbijt = 20 euro voor deelnemers, 25 euro voor niet-deelnemers.
Reserveren via info@kunstbende.be!

Download de flyer van het Finale Weekend: hier en hier.

Door Astrid Haerens

Beste lezer. Dit is geen fictief verhaal. Alle overeenkomsten met reëel levende wezens zijn dus niet toevallig. Het kan zijn dat u zich persoonlijk aangesproken zal voelen. Dat u zich ongemakkelijk zult voelen, dat bij momenten een schuldgevoel u zelfs zal bekruipen. Laat dit vooral toe. Denk erover na. Het is terecht.

Stel u voor. Er is een eiland, ergens voor de Afrikaanse kust. We zijn in het jaar 1598. Er bestaan nog geen frieten, geen alcoholstiften, geen jeans. De wereld draait een paar tellen trager en wij kennen elkaar nog heel lang niet.

Het is vrijdag, vroeg in de ochtend. De lucht is zalmkleurig, de eerste vogels maken hun schorre stembanden los met een zacht getsjilp. Het azuurblauwe water van de zee ligt roerloos stil. Het eiland beëindigt haar laatste droom en begint aan een nieuwe dag.
Verstopt onder een struik van sappig groen lover, ontwaakt met loom gegeeuw een dier.
Het is een grijswitte vogel met een gigantische, kromme snavel, een meter groot, goed in het vlees. 25 kilogram vreedzaam geluk. Hij kruipt vanonder zijn struik en waggelt door het woud. Hij kijkt om zich heen en knikt naar zijn soortgenoten. Vogels vliegen over zijn hoofd, ze kwetteren luid over hem heen, hij zwaait met zijn korte vleugels naar hen, een wit kwakje landt recht op zijn hoofd. Hij lacht. Zijn hart wordt overspoeld door een plotse golf van liefde voor zijn leven. Hij kleppert met zijn grote, platte poten over boomstammen en bladeren, doorheen het woud, richting zee. Hij komt aan op het strand en graaft een kleine put, schudt wat heen en weer met zijn staart en nestelt zich in het warme zand.

Net wanneer hij besluit een dutje te doen na deze ochtendlijke arbeid, ziet hij plots iets vreemds. Hij strekt zijn nek en steekt zijn hoofd uit boven de put. Een donkere stip verschijnt aan de horizon. Hij weet niet waar die stip vandaan komt, besluit daar over na te denken, en valt in slaap.

Wanneer hij wakker wordt, enkele uren later, kijkt hij opnieuw boven de put. De stip is groter geworden. Hij kan langzaam zien hoe de stip geen stip is, maar een soort omgekeerde driehoek. Hij kent geen vogel noch vis van die soort, besluit er verder over na te denken, en valt opnieuw in slaap.

Een paar uur later schrikt de vogel wakker van een vreselijk lawaai. Hij opent traag zijn ogen, strekt opnieuw zijn nek en kijkt: het strand is gevuld met vreemde dieren. In het water staat een reusachtig beest, waar de andere dieren op en af klimmen. De dieren maken een vreselijk geluid, ze lopen rechtop en bewegen hun armen als opgejaagde apen. Hij kijkt hen met stijgende verbazing aan: wat komen ze hier doen? Hij begrijpt het niet, neemt zich voor om over deze vreemde gebeurtenis na te denken, en valt wederom in een diepe slaap.

Het is woensdag. Buiten enkele wandelingen naar de dichtstbijzijnde bessenstruik om, zit de vogel nog steeds in de put. De vreemde dieren zijn intussen over het ganse eiland verspreid. Ze kappen bomen, roepen luid door de bossen, rennen achter zijn soortgenoten aan. Hij begrijpt er niets van. Sommigen noemen hem en zijn vrienden ‘Dodaars’. Hij glimlacht om hun bijnaam, origineel, zeker en vast. Anderen noemen hem Walgvogel. De reden van die laatste naam weet hij niet. Hij besluit daarover na te denken maar omdat het reeds dagen geleden is dat hij uit zijn put is gekomen, beslist hij het nadenken uit te stellen en uit zijn put te kruipen.

Hij loopt zacht neuriënd door de bossen en houdt hier en daar halt voor een bes of twee. Het is opvallend stil. Hij bedenkt dat het al erg lang geleden is dat hij zijn soortgenoten gezien heeft. Hij loopt verder, volgt de zon die kriskras door het bos straalt, en hij begint te glimlachen want in de verte ziet hij een vriend. Eindelijk.
Hij nadert zijn vriend met een naar zijn doen zeer snelle en enthousiaste tred. Enkele meters verder houdt hij echter halt: een vreemd dier staat bij zijn vriend. Het lijkt alsof ze praten. Hij ziet hoe het dier zijn vriend streelt, hoe deze ietwat verlegen maar vriendelijk terug knikt. Het dier bukt zich en grijpt de vriend plots vast, hij ziet hoe zijn vriend rustig blijft en zich gewillig door het dier laat opheffen. Zijn vriend lijkt haast te glimlachen. Het vreemde dier draagt hem onder zijn arm en loopt doorheen het bos, richting rotsen.
De vogel, verbaasd en ietwat in paniek, volgt het lopende dier met zijn vriend zo snel als hij kan. Het dier loopt sneller dan hem, hij kan hem niet volgen, het lijkt alsof het dier haast vliegt, zijn poten zijn ellenlang en zijn stappen zijn reusachtig. Zelf probeert hij ook te vliegen, hij flappert zijn kleine vleugels heen en weer tegen zijn logge lijf, het lukt niet, het is hem nog nooit gelukt.

Hij komt aan bij de rotsen, zwaar buiten adem. Het vreemde dier en zijn vriend is hij al lang kwijtgespeeld. Hij klimt traag op een rots, zijn poten trekken zijn mollig lijf over de stenen. Het is stil. Hij kijkt over de rotsen naar het heldere, schitterende water. Even vergeet hij waarom hij tot hier is gelopen. Hij gaat liggen, in de zon, en valt in slaap.

Plots hoort hij een ijskoude gil. Hij schrikt. Het is zijn vriend. Hij klimt verder over de rotsen, het gillen blijft aanhouden, hij begrijpt het niet. Hij stopt aan de rand van een rotsblok, voor hem ligt een ravijn. Hij bukt zich, strekt zijn nek over de rots, kijkt in de ravijn.

Hij ziet hoe de binnenplaats gevuld is met soortgenoten. Ze waggelen heen en weer, opgejaagd, krijsend. De vreemde dieren grijpen willekeurig vogels, ze slaan hen tegen de rotswanden, ze schoppen met hun poten hard tegen hun kop. Hij ziet hoe een groot dier lacht en op het lijf van zijn vriend springt. De rotsen zijn bedekt met spatten bloed, net zoals de gezichten van de dieren. Ze lachen en zwaaien met takken in het rond. Hij begrijpt het niet. Waarom doen ze dat? Wat verderop ziet hij een vuur. Hij ziet vogels zoals zijn soort, maar dan zonder pluimen. Ze hangen boven het vuur. Hij ziet hoe vreemden de pluimen uit zijn vriend trekken, hoe zijn vriend krijst en tiert, oorverdovend, zijn ogen springen haast uit zijn kop. Een vreemde loopt wild door de groep vogels en steekt willekeurig met een vlijmscherp, puntig voorwerp in hun lijven.

Hij blijft kijken over de rotsen in de ravijn en probeert zijn vriend te roepen. Hij begrijpt er niets van. Waarom doen zij dit? Hij weet niet wat hij moet doen. Hij sluit zijn ogen om beter te kunnen nadenken. Hij probeert achteruit te schuifelen, wiebelt heen en weer met zijn dikke lijf, verliest zijn evenwicht en tuimelt het ravijn in. Met een doffe plof valt hij op zijn dode vriend. Een schaduw valt over hem. Een rechtopstaand dier staat voor hem en kijkt hem aan, glimlachend.

In het jaar 1681 is de laatste Dodo gezien. Minder dan een eeuw heeft het geduurd voor het mensdom de volledige soort heeft uitgeroeid. Nog steeds wordt de dodo gezien als het voorbeeld van pechvogel en wordt hij beschimpt en uitgelachen in kinderliedjes en in verschillende films. Zijn omschrijvingen gaan van lui naar klunzig naar ronduit dom. Het wordt tijd dat hier een punt achter wordt gezet. Het wordt tijd dat iemand opstaat voor het blijvende onrecht dat de dodo postuum wordt aangedaan, en het gehele mensdom eindelijk zijn verantwoordelijkheid opneemt voor de verschrikkelijke, onwaarschijnlijk wrede en vogelonwaardige uitroeiing van deze vredelievende diersoort.

Dit is dan ook een verhaal voor alle wezens die –in welke vorm dan ook- ecologisch naïef zijn. Dat hun glimlach nooit zal uitsterven.

http://www.youtube.com/watch?v=7EXVfRmmA9A

Wil jij ook schrijven? Gastschrijvers zijn welkom. Stuur je tekst naar mail@karkas.be.

door Haus

het eenzaamste volk stond recht
en eiste een verklaring voor de winter
die keer op keer elke kleine man
en zijn klein verdriet blootstelde
aan de al te duidelijke bedoelingen
van het onthechtende sneeuwlicht
niets was genoeg
men smeekte om een verhaal
van warmte men schreeuwde
ieder voor zich

ook het eenvoudigste volk liep mee
het zong een eenvoudig lied
droeg geen jassen enkel huid
de kou die loutert tegemoet
alles was te veel
elkeen vermoedde warmte
in andermans ingewanden
men ademde zichtbaar
en neuriede ook

een derde vagere groep tenslotte
stond moeizaam recht en sleep
punten aan pennen
doopte ze in inkt
sprak noch ademde
maar rookte veel

De beste stuurlui staan aan wal. Daarom willen WIJ JOUW teksten lezen. Doorsturen naar karkas@villanella.be is de boodschap en misschien word jij de volgende gastschrijver.

door Haus

Het raam staat open. Een zachte wind waait in de kamer.
Wanneer dit raam open staat, dan komen ze binnen.

Je bent alleen in een groot huis en alle ramen staan open. De wind tocht door de kamers en gangen. Je hebt het koud en je besluit één voor één de ramen te sluiten. Je loopt de trappen op naar de tweede verdieping en gaat naar de zolderkamer. Daar sluit je de dakramen. Je sluit de zijramen. Je sluit het raam op de trapgang. Je weet niet of je binnensluit of buitensluit, maar met elk gesloten raam wordt het windstiller in het huis. Je gaat één verdieping naar beneden. Je sluit de grote ramen van de slaapkamers. De lange gordijnen hangen nu weerom roerloos tot op de grond. Je sluit het raam in de badkamer. Je gaat naar beneden. Je sluit de ramen van het salon en het raam in de keuken. Je sluit het raam in de inkomhal. Nu enkel nog het kleine raam van het toilet.
De deur van het toilet staat op een kier. Je doet de deur open. Op het toilet zit je moeder. Niet je moeder zoals je haar kende, maar je moeder voor je geboren was. Je moeder als heel jonge vrouw. Je bent bevangen door haar schoonheid: haar wangen blozen, haar lippen zijn gezwollen en rood als rijp fruit, haar ogen kijken verleidelijk, alsof ze heel stout is en tegelijkertijd heel lief. Ze lijkt je met haar blik te willen lokken. Ze knippert met haar lange wimpers. Zo kijkt ze je aan terwijl ze op de toiletpot zit. Je moeder draagt een lang zwart kleed en haar schouders zijn in donkerpaarse doeken gehuld. Ook op haar schoot liggen donkere doeken. Wanneer ze ziet dat je ernaar kijkt, glimlacht ze en uit de doeken haalt ze een baby tevoorschijn. Je herkent onmiddellijk je eigen dochter. Hoewel ze er bijna levenloos uitziet, pruttelt ze eventjes en kucht. Dan valt ze weer in slaap op de schoot van je moeder. Roerloos ligt daar je dochter als zuigeling. Meer een voorwerp dan een mens. Wanneer je je blik terug opricht naar het gezicht van je moeder is het veranderd. Het lijkt tweedimensioneler geworden. Haar ogen staan nog steeds recht in de jouwe, maar ze lijken in de breedte uitgerekt. Zwarte ogen die vochtig glanzen. Je huivert maar kan je er niet van losmaken. Ook haar mond is breder geworden. Haar lippen zijn dun en verschrompeld. Je buigt je traag naar haar gezicht toe. In haar mondhoeken zie je rimpels en barsten. De randen van haar neusvleugels zijn rot en al aan het ontbinden. Ook haar wangen zijn aan het vervallen. De huid valt van haar gezicht. Je wil je dochter redden maar wordt steeds dichter naar je moeder toe getrokken. Wanneer je uiteindelijk de kracht vindt je handen te bewegen en naar je dochter te reiken, slaat ze de doeken er weer omheen en zegt ze: “I’m afraid Shady’s cough is more than just a cough, my dear.”

De beste stuurlui staan aan wal. Daarom willen WIJ JOUW teksten lezen. Stuur ze door naar karkas@villanella.be en word onze volgende gastschrijver.

Kunstbende 12 is in volle gang. Bekijk hier het verslag van Javireporter Pauline. Zij vroeg zich af wat Kunstbende nu precies is op de voorronde in Gent.

Door Arno Moens.

Er zit een kat voor het raam
loom voor zich uit te staren,
graatmager, lijkt te glimlachen

De zomer komt ons tegemoet
en we weten dat de rivier niet
lang meer zachtjes op ons in
zal praten, in vrije val vloeit
de rivier verder dan we zelf
zouden kunnen vloeien en
je vloeit niet meer met mij,
een hypocriet mens is
een pleonasme, mensen zijn
illegaal gestookte dranken,
tot alles in staat, had iemand
me gewaarschuwd, had ik twee
man waard geweest, maar dat
had niets uitgehaald, dan hadden
er gewoon twee mannen geweest
die voor jou waren gevallen

Laat de lente even achterwege
Over wegen leidt mijn reis
Overwegend veel gedronken
Onderweg naar de nachtwinkel,
als een schoorsteen door de
nacht, een stoomtrein
zonder remmen
Onderweg van de
nachtwinkel, als een tempelier
en ketter, meer met mijn gezicht
op de grond dan met mijn voeten
hoe langer het verlangen, hoe groter
de pijn; lang leve de pijn

Hallo herfst, lang geleden
Tegen elk blad dat valt
zeg ik ‘welkom terug’, ik
knuffel iedere kale boom
Maar de herfst heeft veel te
verbergen, stille herfsten
hebben diepe krochten
Ik ben niet bijzonder,
eerder gewoon zonder
en ik ga nog steeds
naar de nachtwinkel

De ijskoude vorst, de enige,
de echte, De Winter, (de dikke klootzak)
Gooit sneeuw in mijn ogen
en verwacht dan nog dat ik
ermee ga spelen

Ik speel niet met De Winter, wel
met vuur, vaak genoeg
Om het warm te krijgen,
sigaretten aan te steken,
te barbecueën in december,
pokeren op straat in januari,
twintig kilometer nachtwandelen
in februari, een fles jenever
als verwarming

De koude vreet zich een weg
door je ziel en voor je het weet,
staat de hitte weer voor je deur,
en komt ongevraagd binnenvallen,
als een dief in de dag

En de loom starende kat voor het
raam, moddervet, lijkt nog
steeds te glimlachen

Ik kijk er telkens naar, van en
naar de nachtwinkel, ik
glimlach altijd terug

Arno Moens (1992) probeert al nagenoeg heel zijn korte leven creatief bezig te zijn.
Schrijven valt dus onder deze categorie en hij poogt zijn gedachten uit te braken op een blad
en tentoon te stellen aan iedereen die het wil zien. (Hier komt geen blad aan te pas, maar de gedachte blijft.)
Buiten schrijven houdt hij zich bezig met acteren, muziek, comedy en leren leven.

Wil jij je tekst hier ook zien verschijnen?  Wij zoeken gastschrijvers! Mail je tekst(en) naar karkas@villanella.be.