Door Arno Moens.

Er zit een kat voor het raam
loom voor zich uit te staren,
graatmager, lijkt te glimlachen

De zomer komt ons tegemoet
en we weten dat de rivier niet
lang meer zachtjes op ons in
zal praten, in vrije val vloeit
de rivier verder dan we zelf
zouden kunnen vloeien en
je vloeit niet meer met mij,
een hypocriet mens is
een pleonasme, mensen zijn
illegaal gestookte dranken,
tot alles in staat, had iemand
me gewaarschuwd, had ik twee
man waard geweest, maar dat
had niets uitgehaald, dan hadden
er gewoon twee mannen geweest
die voor jou waren gevallen

Laat de lente even achterwege
Over wegen leidt mijn reis
Overwegend veel gedronken
Onderweg naar de nachtwinkel,
als een schoorsteen door de
nacht, een stoomtrein
zonder remmen
Onderweg van de
nachtwinkel, als een tempelier
en ketter, meer met mijn gezicht
op de grond dan met mijn voeten
hoe langer het verlangen, hoe groter
de pijn; lang leve de pijn

Hallo herfst, lang geleden
Tegen elk blad dat valt
zeg ik ‘welkom terug’, ik
knuffel iedere kale boom
Maar de herfst heeft veel te
verbergen, stille herfsten
hebben diepe krochten
Ik ben niet bijzonder,
eerder gewoon zonder
en ik ga nog steeds
naar de nachtwinkel

De ijskoude vorst, de enige,
de echte, De Winter, (de dikke klootzak)
Gooit sneeuw in mijn ogen
en verwacht dan nog dat ik
ermee ga spelen

Ik speel niet met De Winter, wel
met vuur, vaak genoeg
Om het warm te krijgen,
sigaretten aan te steken,
te barbecueën in december,
pokeren op straat in januari,
twintig kilometer nachtwandelen
in februari, een fles jenever
als verwarming

De koude vreet zich een weg
door je ziel en voor je het weet,
staat de hitte weer voor je deur,
en komt ongevraagd binnenvallen,
als een dief in de dag

En de loom starende kat voor het
raam, moddervet, lijkt nog
steeds te glimlachen

Ik kijk er telkens naar, van en
naar de nachtwinkel, ik
glimlach altijd terug

Arno Moens (1992) probeert al nagenoeg heel zijn korte leven creatief bezig te zijn.
Schrijven valt dus onder deze categorie en hij poogt zijn gedachten uit te braken op een blad
en tentoon te stellen aan iedereen die het wil zien. (Hier komt geen blad aan te pas, maar de gedachte blijft.)
Buiten schrijven houdt hij zich bezig met acteren, muziek, comedy en leren leven.

Wil jij je tekst hier ook zien verschijnen?  Wij zoeken gastschrijvers! Mail je tekst(en) naar karkas@villanella.be.

Chemin-ée d’étoiles

Door Maarten Van den Bussche

“gestopt met roken zie ik”
“oh al jarenlang”

“niets voor mij” zei ik
“maar wees maar niet bang”

“ik kan tegen een stootje
hard als steen en staal”

“je bent een eenzaam bootje
dat in de nacht verdwaalt”

“enkel als er wolken hangen”
“ik in het donker dronken ben”

“ken jij dat verlangen”
“ik vraag of jij het kent”

Ik wijs je de weg, al ben je zo verloren,
doodop aan de pech, kijk
er brandt nog licht daar boven.

Door Haus

A: A rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose…

B: … is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose…

A: … is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is a rose is…

B: … a rose is a rose. Wat weet jij eigenlijk van de relatie die ik heb met mijn moeder?

A: A rose is a rose.

B: Een moeder is een vrouw.

A: En een vrouw is een zee.

B: Ik ben als de dood.

A: … is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is en vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw is een zee is een moeder is een vrouw…

B; Je weet dat ze dokter is, hé. Wel, ze heeft me met een keizersnede gebaard omdat ze niet schreeuwend met haar benen open voor haar collega’s wilde verschijnen in het ziekenhuis waar ze toen werkte.

A: …is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee is een moeder is een vrouw is een snee, dus, heb je nog nooit de binnenkant van een vagina gevoeld?

B: Nee.

Door Astrid Haerens

Trein

Het is koud op het perron. Ze wacht. De trein dendert het station binnen en stopt recht voor haar. Ze klimt de trappen op. Ze is als eerste op de trein. Ze loopt de wagon door en gaat zitten. De trein vertrekt, plots en zonder aankondiging. Ze drukt haar lippen tegen het raam, het glas is koud. Haar ogen vullen zich met tranen, de wagon schokt hard in een eerste bocht.
De trein gaat sneller, het schokken wordt glijden, de hoeken van de trein worden afgerond door de wind. Het is stil, de trein is een glazen kist, vacuüm, ze dempt alle geluiden van buiten, er is enkel beeld.
Het is winter, de velden zijn bedekt met sneeuw, alles lijkt blauw. Ze ziet hoe rook oplost in de wolken, hoe de wolken in de aarde verzinken, de hemel is vluchtig en ijl. De akkers liggen braak. Afgesneden maïsstengels steken uit de grond als verwrongen vingers van magere reuzen. Ze ademt tegen het glas. Ze huilt.
De velden gaan voorbij. De huizen gaan voorbij. Ze wordt gedragen doorheen het landschap, alles wat naar haar toe lijkt te komen verdwijnt opnieuw, zij werpt blikken naar een boom, een huis, een vogel, ze probeert ze vast te houden, de dingen naar haar toe te trekken, het lukt niet.
Tranen vallen in haast onzichtbare druppels naar beneden, ze rollen over de vloer van de treinwagon, ze raken de schoenen van de medereizigers, ze hebben het niet door.
Ze staat op en loopt door het gangpad.
Ze ziet vreemde mensen in de wagon. Ze kijkt naar de grond, ze ziet hun schoenen, ze zijn nat, de vloer is vochtig en vuil. Ze blijft kijken naar beneden, ze staat doodstil en houdt haar adem in. Ze kijkt weer omhoog en ziet het, plots.
Ze ziet hoe iedereen huilt,
de mensen drukken hun gezichten tegen de ramen van de trein, ze blazen krampachtig met hun lippen tegen het raam en duwen hun hoofden tegen het glas, harder, harder, ze huilen met hun mond, met hun neus, met hun wenkbrauwen, hun ogen zijn wijd opengesperd, ze knipperen niet. Hun blikken zijn naar binnen gekeerd, hun schouders zijn omhoog getrokken en verbergen hun bleke halzen. Ze ademen samen, als een verborgen koor, ingehouden en snel. Hun kleurloze lippen bewegen tegen het koude glas. Ze blazen hun tranen in wolken op de ramen. Alles verdampt.

Het is oorverdovend stil.

]]> http://blog.villanella.be/2011/01/05/karkas-proza-trein-3/feed/ 0 http://blog.villanella.be/2010/12/15/karkas-proza-brussel-buiten-beschouwing-amberdrift/ http://blog.villanella.be/2010/12/15/karkas-proza-brussel-buiten-beschouwing-amberdrift/#comments Wed, 15 Dec 2010 09:13:02 +0000 Villanella http://blog.villanella.be/?p=6620

Door Maarten Van den Bussche

Brussel Buiten Beschouwing – Amberdrift
Ik heb mijn intrek genomen in een vijf verdiepingen tellend oud fabrieksgebouw. Een betonnen fort boven de straten van Molenbeek; een fort voorzien van industriële verwarming. Ik heb mijn nest gebouwd bij het bovenste vensterraam. Ik krijg een panoramisch zicht op hoe de winter de stad inpalmt. De vrieskou hangt als minuscule deeltjes in de lucht: Een nevelgordijn dat de stad alle kenmerken ontneemt. Geen Atomium, geen justitiepaleis, geen Japans paviljoen. Een rood neonkruis hangt onheilspellend stil in de lucht. Er is geen Basiliek van Koekelberg meer om het te dragen. De stad wordt een stad. Een wit blad. Wegenwerken werden al lang lamgelegd. De wegen zijn dichtgesneeuwd. De straten onherkenbaar op de kerstverlichting na. Kerstlichtjes. Zelfs hier in Molenbeek. Kerstlichtjes. Een herinnering aan hoe winter ooit een tijd van gezelligheid was. Ik zie het Kanaal dichtvriezen. Het begon bij de havens in het Noorden. Het ijs kruipt van sluis tot sluis omhoog. De ouden van dagen hebben het voorspeld. Zij hebben de oorlogswinters nog meegemaakt. Zij waren voorbereid. Twee weken geleden al hebben ze de winkels leeggeroofd. Nu sluiten ze zich op in hun dichtgemetselde huizen. Voelen zich veilig met hun voorraad voedsel en stookolie. Hoezo veilig? Koolstofmonoxide is een sluipmoordenaar. Rokers zijn gestopt of gestorven. Binnen blijven de ramen dicht en buiten vriezen je vingers er af. Wie verslaafd is kan kiezen tussen verstikking of vingerstompjes. De daklozen hebben zich georganiseerd. Ze verzamelen zich. De kerstmarkt wordt aangevallen in een poging tot overleven op warmte uit vuurkorven, oliebollen en een voorraad te duur geprijsde wanten en kerstmutsen. De kerstmarkt staat toch leeg. Het reuzenrad en de carrousels zijn vastgevroren. Zelfs voor politie is het buiten te koud. Er valt geen sneeuw meer. Niets beweegt nog. Het is doodstil. Een witte dood. Of toch. Daar ver. Aan het eind van het wolkendek. Er is een eind aan het wolkendek. Er is meer: een gloed. Een warme oranje gloed glinstert overal waar ik kijk. Ik denk dat er binnenin deze stad een groot vuur brandt en ik de buitenkant nu kan zien gloeien. Ik kijk en ik zie mensen op straat komen, oranje mensen. Ze wandelen door de oranje straten, over oranje sneeuw. Aangewakkerde vlammetjes. Ze verzamelen op open plekken, pleinen en langs het kanaal. Iedereen kijkt naar de rand van het wolkendek. Een geel randje. Een oranje schim. Een bol. De zon trekt zich los uit de nevel. De zon schijnt opnieuw, in de verte.

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week: Bijna poëzie.

Bijna poëzie

Als je aan mijn grote zus vraagt hoe lang haar relatie met Rob al standhoudt – natuurlijk in iets andere bewoordingen – zal ze antwoorden: ‘Vijf jaar’. Maar het kan ook zijn dat ze zegt: ‘Vijf maanden’.
Tijd is een ongrijpbaar verschijnsel voor mijn zus. Als iets anderhalf uur duurt – bijvoorbeeld hoe lang mijn ouders nog weg zijn – dan zeg ik: ‘Dat is drie keer Goede Tijden Slechte Tijden.’ Maar ook daar kan ze zich geen voorstelling van maken en meestal gooit ze dan haar hoofd in haar nek.

Haar verkering Rob, eveneens downsyndroom, is ook niet zo van de tijd. Alleen op een andere manier. Zijn versnellingsbak gaat niet verder dan de één. Als er haast is, kun je hem opjagen wat je wil en hij zal zeggen ‘ja, ik kom eraan’, maar Rob blijft in de één lopen. Hoe dan ook.
 Er is echter een uitzondering. Daar zijn ze achter gekomen toen hij een jaar of zestien was. Rob ging op g-voetbal. Zodra hij tussen de lijnen stond, begon hij te rennen. Zijn ouders, aan de zijkant van het veld, waren stomverbaasd. De versnellingsbak bleek wel degelijk meer dan alleen de één te hebben. Toen de scheidsrechter op zijn fluitje blies en Rob van veld stapte, schakelde hij gelijk terug naar de één. Daar bleef hij in tot de volgende wedstrijd.
Wat tijd betreft vullen mijn zus en haar vriend elkaar goed aan.

Rob denkt niet aan tijd bij de dingen die hij doet. Zo maakt hij mensen graag blij met een kleinigheidje. Veel mensen en veel kleinigheidjes. Iedereen uit onze familie krijgt een verjaardagskaart. Mijn zus zorgt steeds dat de post goed terechtkomt. Begin dit jaar overhandigde ze me met een stralende lach een envelop. ‘Voor jou’, zei ze en kon van de spanning haar lach bijna niet inhouden. Ik opende de envelop en las: ‘Beste Peerke.’ Toen kon ik op mijn beurt mijn lach niet meer inhouden. Waarschijnlijk had mijn zus Rob ingefluisterd dat haar broer jarig was. De arme jongen had alleen de verkeerde broer in gedachten. Mijn zus begon al boos te worden, maar ik zei dat het niet uitmaakte. Dat ik het juist wel mooi vond. Ze snapte het niet, maar het is echt zo. Je kunt onmogelijk boos worden op Rob. Niet alleen vanwege zo’n grappige fout. Ook vanwege de teksten die hij op de verjaardagskaarten krijgt. Het is bijna poëzie. Een voorbeeld van een kaart voor mijn vader:

Beste Peter.
Van hartelijk
proficiat met jou
60 jaar.
Maak maar leuk dag
van.
genieten er van mooie
bezonder dag. Op jou
wij gaan proosten op jou
Peter dat jij een keer 60
wordt

dat heb ik gehoort
van Susan
heel veel groetjes van
Rob

Als ik weer eens een kaart van Rob onder ogen krijg, leg ik die altijd meteen onder het kopieerapparaat. Hij is de meester van de wonderlijke herhaling. Steeds denk je dat je hem in de smiezen hebt, maar dan komt hij toch verrassend uit de hoek. Het is alsof hij zich tijdens het schrijven steeds even op het voetbalveld waant. Dan gaat hij van de één opeens naar de twee en dan gelijk weer terug naar de één. Ik smul er van. Vorig jaar zomer stuurde hij een kaart met een Humboldt-pinguïn. Hij was in Dierenpark Emmen geweest.

groetjes van Rob
en hier is altijd
gezellig en genieten
van leuke dag
wij maaken heel veel
gezellig op vakantie
en wij genieten nog er van
is altijd heel erg leuk
heel veel plezier en is
ook gezellig fijn leuke dag
hebben wij gehad
en tot ziens.
Ik kom keer naar 
Beuningen
als jullie ook goed vindt
Beste Peter en Wilma

Ik snap wel wat mijn zus in hem ziet. Rob is een dichter. Hij leeft het leven langzamer en met meer genoegen. Dat was van begin af aan al duidelijk. Rob zat in hetzelfde busje dat mijn zus ophaalde en wegbracht naar haar werk. Rob was verliefd. Steeds zorgde hij ervoor dat hij naast haar kwam te zitten. Dan sloeg hij een arm om haar heen. De busrit kon hem niet lang genoeg duren. Mijn zus speelde hard to get, maar bezweek uiteindelijk voor de romanticus. Nog steeds is mijn zus de minst kleffe van het stel. Rob wil haar het liefst constant een zoen geven, mijn zus zorgt dat het binnen de perken blijft. En dat gaat al vijf maanden zo.
Of vijf jaar.
Niemand die het weet.

Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week Poppetjes.

Poppetjes

Die middag verveel ik me. Ik zit op mijn slaapkamer, sla een boek open waar ik al dagen doorheen probeer te komen en hoor dan iemand van beneden Lang zal ze leven zingen. Ik doe een poging verder te lezen, maar ben eigenlijk aan het luisteren.
Ik sta op. Met een bijna ceremonieel gebaar leg ik het boek op de stapel ‘niet-uitgelezen’. Dat voelt goed. Ik daal de trap af.

Mijn grote zus zit alleen aan de hoge tafel in de woonkamer. Ze zingt nog steeds, vol enthousiasme viert ze iemands verjaardag. Ze schrikt als ze merkt dat ik bij de tafel sta en stopt meteen met zingen.
‘Wie is er jarig?’ vraag ik.
Ze zegt niks, beweegt niet, kijkt recht vooruit.
Dit keer geen Mens erger je niet. Voor haar neus staan 143 poppetjes. Little People van Fisher-Price. Ze gebruikt de schijfjes van Rummikub als tafels. Zo zitten de poppetjes net als mijn zus aan een tafel. Of eigenlijk staan ze.
Ik pak een poppetje van de tafel. Mijn zus gooit gelijk haar hoofd in haar nek.
‘Wììì-llem!’

Ze worden al jaren niet meer gemaakt. Niet in deze vorm. De huidige Little People zijn dikker, hebben meer details, verschillen meer van elkaar, lijken echter. Regelmatig gaan we naar rommelmarkten, maar de oude, klassieke Little People zijn steeds moeilijker te vinden. En als je er dan een paar vindt, moet je er gelijk een brandweerauto of huis bij kopen. Daar zit mijn zus echt niet op te wachten.
Ik zet het poppetje weer terug en vraag haar of er nog nieuwe namen bij zijn gekomen. Elk poppetje heeft namelijk een naam. Niet verzonnen, maar uit haar echte leven. Ik zit er ook bij. Ik heb een helm op. Maar eigenlijk hoor ik niet bij Little People. Ze heeft een paar uitzonderingen gemaakt. Ik ben even groot als de rest. Dat is mijn geluk. Soms zijn er persoonswisselingen, maar ik ben al best lang van de partij.
‘Nee, geen nieuwe namen,’ zegt ze.
Ze draait zich ineens naar me toe.
‘Ik ga deze week wel een Goede Vriendinnenlijst maken.’
‘Voor de poppetjes?’
‘Nee gewoon. Een lijst. Lindy is nu mijn hartsvriendin.’
‘Lindy? Die ken ik niet.’
‘Ze komt ook op de disco.’
‘En waarom is ze jouw hartsvriendin?’
‘Ik kan er goed mee praten.’
‘Krijgt ze ook een poppetje?’
‘Nee, dat nog niet.’
Ze pulkt aan haar nagels. Om het goed te kunnen zien drukt ze de vinger tegen haar bril. Dan richt ze zich weer op de grote groep voor haar. Ze verschuift een geel poppetje met een petje. Met een zwarte viltstift zijn er twee ogen en een mond op getekend. Het oorspronkelijke gezicht is er in de loop der jaren afgebrokkeld. Mijn zus houdt niet van lege gezichten, vandaar dat er bij een aantal een viltstift aan te pas is gekomen.
‘Wie is dat?’ vraag ik.
‘Moet je niks gaan doen?’
Ze kijkt naar haar poppetjes. Ze wacht.
Ik blijf nog even staan. De zon dringt door het raam en zorgt dat de poppetjes schaduw maken.
Dan zet ik het poppetje terug dat ik de hele tijd in mijn hand heb gehad maar dat ze niet in de gaten heeft gehad.
Ze zucht, gooit haar hoofd weer in haar nek. Ik lach en ben haar voor.
‘Na-hou!’ roep ik uit. Mijn zus volgt.

Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week Non.

Non

Verkleed als non zat ze naast me in de auto. Ze friemelde aan het koordje van de nonnenkap dat onder haar kin knelde. We zaten in een sneeuwstorm. Het was plotseling begonnen en had in korte tijd de weg spekglad gemaakt. Ik reed 30 waar ik 80 mocht en moest me goed concentreren om niet te slippen. De ruitenwissers gingen driftig op en neer. Mijn grote zus had het niet in de gaten. Zij was bezig met het koordje en dat verdiende al haar aandacht.

Mijn moeder had haar weggebracht naar de gehandicaptendisco die één keer in de maand plaatsvindt in een dorp verderop. Op dat moment sneeuwde het nog niet. Mijn zus hoorde vlak voordat ze ging dat ik haar op zou halen en was daar zeer opgetogen over.
‘Je moet wel verkleed komen’, eiste ze.
Ik wees naar het blauw-wit gestreepte vest dat ik aan had.
‘Kijk, ik ben een matroos.’
‘O, dan is het goed.’
Tweeëneenhalf uur had ze gehost in het nonnenkostuum dat ze in de kleinste maat had gekocht en dat haar perfect paste. Ze had een cd’tje gekocht, drie cola-lights naar binnen gewerkt en toen was de portemonnee, die als een koord om haar nek hing, leeg. Op één euro na dan. Dat bewaarde ze voor een drankje voor mij.
De euro bleef echter in haar portemonnee. Ik was extra vroeg van huis weggereden voor dat drankje, maar door het slechte weer deed ik er twee keer zo lang over.
‘Kom, we gaan meteen’, zei ik tegen mijn zus toen ik haar tussen de andere carnavalvierders gevonden had. Hoe langer ik wachtte met terugrijden hoe gladder het zou zijn.

De auto schoof langzaam over de weg. Mijn zus gaf de strijd met het koordje op.
‘Dat doe ik thuis wel’, mompelde ze.
Ik hield het stuur stevig vast, maar probeerde tegenover mijn zus over te komen alsof er niets aan de hand was. Dat werkte. Niet alleen voor haar, ook voor mezelf.
Ze begon over samenwonen. Dat ik net een huis had gevonden, dat mijn broer al een paar jaar samenwoonde en dat het bij mijn andere zus ook wel niet lang meer zou duren.
‘Dat wil ik ook.’
Ik reageerde niet. Mijn moeder had me al eerder verteld dat mijn grote zus daar erg mee zat. Het was te voorspellen. Alles wat ze om zich heen ziet gebeuren, wil zij ook. Maar in disco had ze haar vriendje nauwelijks gedag gezegd toen we gingen. Ik had haar daar nog even de tijd voor gegeven. De jongen in boerenkiel, met dezelfde ogen en dezelfde lengte als mijn zus, had om een kusje en een knuffel gevraagd, maar mijn zus had hem vlug een hand toegestoken.
‘Ik weet dat ik er niet over mag beginnen,’ ging mijn zus verder, ‘maar ik wil het graag. Ik wil ook samenwonen.’
Dit was moeilijk. Hoe kon ik haar op andere gedachten brengen? Zwijgen zou niet helpen. Dan haar toch maar wijzen op de feiten.
‘Maar jij hebt toch hulp nodig bij sommige dingen? Hoe doe je dat als je samenwoont?’ vroeg ik.
‘Huh?’
‘Nou, bij het tandenpoetsen bijvoorbeeld.’
Even was ze stil. Ik voelde de wagen een fractie van een seconde slippen. Gelukkig hield ik de controle over het stuur.
‘Nee, ik kan alles,’ zei ze stellig. ‘Ik kan-.’
‘Hoe heette de prins eigenlijk?’ vroeg ik. Ze vertelde over John en Arthur, maar twijfelde wie van die twee nou de echte prins was. Ik had haar met succes afgeleid. Terwijl we langzaamaan steeds dichter bij huis kwamen, zongen we samen een carnavalsliedje en vroeg ik of ze nog de naam wist van de prins van vorig jaar.

‘Het sneeuwt wel hard’, zei ze toen we uit de auto waren gestapt en hand in hand voorzichtig naar de voordeur liepen. We hadden het gered.
Binnen stampten we met onze voeten op de mat om de sneeuw van onze schoenen te krijgen. Toen ze me haar jas had gegeven, hield ze het koordje van haar nonnenkap tussen haar vingers en keek me aan. Het duurde even voor haar vraag kwam.
‘Krijg jij dit los?’

Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/

In de reeks De Plantage schrijft Dennis Gaens over een fictief schrijverscafé, waar de fictieve talenten van de fictieve literatuurwereld fictieve gesprekken voeren. De reeks is fictief en kent elke zes weken een nieuwe aflevering.

Achter de loods in de tuin staan minimaal drie auto’s die ik niet ken. Een groene Opel Astra Stationwagon, een zilveren Audi en een foeilelijk paars busje met felgekleurde stickers langs de zijkant. Dat soort auto’s maakten ze alleen in de jaren negentig, vermoedelijk onder de invloed van XTC.
Aan de overkant staat mijn huisbaas op het dak van een nog te voltooien schuur. Hoewel er een verlaten fabrieksterrein van een paar honderd meter tussen ons in ligt, versta ik elk woord dat hij naar de bouwvakkers schreeuwt. Hoe lang die schuur uiteindelijk zal blijven staan, is bij lange na niet zeker. Mijn huisbaas bouwt alles zonder vergunningen en vecht het later uit met de gemeente. Hij bouwt graag. Ik denk dat hij graag een kolonist was geweest.

Dit is wat vanochtend gebeurd is en nu zit ik de Plantage met precies die twee alinea’s uitgetypt voor me op het scherm. Overdag zijn de meesten hier nuchter en typen gedisciplineerd op laptoptoetsenborden. ’s Avonds is iedereen dronken en krabbelen de meesten van ons onleesbare oneliners en verhaalideeën op elk stukje papier dat maar te vinden is. De Plantage is ons café en wij, wij zijn de schrijvers van de toekomst. Nergens verdwijnen er zoveel bierviltjes als hier.

Ik staar naar mijn scherm en de twee alinea’s die ik heb, terwijl tegenover me aan de tafel Edgar de drie hamburgers naar binnen werkt, die hij als ontbijt mee naar binnen heeft gebracht.
“Wat schrijf je?”, vraagt hij, gevolgd door een flinke hap waarmee hamburger nummer één aan zijn einde komt. Meteen wordt hamburger nummer twee uit zijn papiertje gehaald. Over dat geluid heen zeg ik: “Gewoon dingen. Wat er vanochtend gebeurd is. Bij ons thuis.”
“Hou je een dagboek bij of zo?”
Ik heb een hekel aan dagboeken. Ik maak lijstjes, ik maak schema’s en ik schrijf aantekeningen op en in alles wat ik maar in mijn handen krijg, maar ik hou geen dagboek bij. Als ik ooit een autobiografie ga schrijven, zal het allemaal uit mijn hoofd moeten komen.
“Nee, ik probeer wat uit. Ik heb geen ideeën voor mijn column van deze maand.”
“Mmmm. Lust je ook wat te drinken?” Hamburger twee heeft inmiddels de weg van hamburger één bewandeld. Zonder het antwoord af te wachten bestelt Edgar twee bier bij Hank. Dan richt hij zich weer tot mij: “Waar gaat het over?”
“Geen idee. Ik dacht: ik begin gewoon bij vandaag en dan zien we wel.”
“En waar gaat het heen?”
“Nergens.”

Terwijl Edgar zijn derde hamburger stuk voor stuk wegspoelt met slokken bier, praten we over “Write what you know”, een uit het Amerikaanse Creative Writing overgevlogen adagium. Ik praat graag met hem over dit soort dingen. Hij heeft overal een duidelijke mening over, waar ik aan alles twijfel.

“Het is een hoop bullshit.”, zegt hij na de laatste hap van hamburger nummer drie, “Tenzij je een autobiografie schrijft of zo. En daar ben je gewoon te jong voor.”
Ik vraag me af of ik net hardop heb lopen denken.
“Weet je nog Jesper?”, gaat hij verder.
Jesper was een jongen die vroeger in ons dichterscollectief zat. Hij geloofde dat je bijzondere dingen moest meemaken om bijzondere dingen te schrijven. Omdat hij niet zo veel meemaakte, is hij op een gegeven moment gestopt. Nu schrijft hij essays over telecommunicatie.
Ik geef toe, Edgar heeft een punt.
“Wis die shit en begin gewoon opnieuw. Wat had er kunnen gebeuren vanochtend? Dat is toch veel interessanter?”
Ik kijk naar de twee alinea’s.
“Fuck dat write what you know. Schrijf wat je wil. En wat je wil lezen.”

Er zijn dagen dat ik advies opvolg. Op andere dagen herhaal ik het alleen maar.

Meer lezen van Dennis Gaens? http://denieuwes.com/

In de reeks Grote zus schrijft Willem Claassen over zijn zeven jaar oudere en dertig centimeter kleinere zus. Zij heeft het Downsyndroom. Om de zes weken een nieuwe aflevering. Deze week ‘Mongool’.

Mongool

Ik zat in groep zeven toen ‘mongool’ aan een opmars begon. Eerst waren het alleen de jongens aan wie ik toch al een hekel had. Weinig verrassend, zij spuugden ook met ‘kut’, ‘lul’ en ‘kanker’. Als ze tijdens de pauze weer eens iemand in de zandbak duwden en ‘mongool’ riepen, had ik sterk de neiging om ze aan te spreken met ‘dat mag je niet zeggen’. Maar ik was verstandig. En laf.

In diezelfde tijd kwam ik er achter dat ‘debiel’ en ‘imbeciel’ meer waren dan woorden om mee te schelden. Daar had ik nooit bij stilgestaan. Er werden bepaalde soorten gehandicapten mee aangeduid. Ik kwam tot dat inzicht toen ik een spreekbeurt deed over ‘geestelijk gehandicapten’ (niet ‘gehendikepten’, zoals ik eigenlijk verwachtte). Ook ontdekte ik dat gehandicapten helemaal niet zo oud worden. Daar kon ik een nacht niet van slapen.

Maar het scheldwoord won dus aan populariteit. En niet zo’n klein beetje ook. Het was ‘mongool’ voor en ‘mongool’ na. Het kwam zo ver dat ik met een vriendje naar huis fietste en hij iemand uit onze klas een ‘ontzettende mongool’ noemde. Dat was een klap in mijn gezicht. Weer wilde ik er iets van zeggen, maar ik beet op mijn lippen. Het had geen zin en dat wist ik. Ik probeerde het onderwerp te veranderen. Dat lukte, maar ik bleef eraan denken. Ik twijfelde of ik mijn vriendschap op moest geven. Als hij vaker ‘mongool’ zou gaan zeggen wel, besloot ik. Maar we bleven vrienden.

Thuis werd mijn zus (maar nooit in haar bijzijn) ‘mongooltje’ genoemd. Altijd dat verkleinwoord. In de jaren na de basisschool zou ik haar nog vele malen uitschelden, voor ‘vetzak’ en ‘kutwijf’, maar ‘mongool’ heb ik nooit over mijn lippen gekregen. Zelfs niet buiten haar om. Tot nu. ‘Mongool, mongool, mongool’. Wat bekt dat toch lekker. Ik moet oppassen dat het geen stopwoord wordt. Maar ik mag het, want ik heb een zus die het is. Ik voel me als een buitenlander die op zichzelf mag schelden. Maar eigenlijk is alleen zij de buitenlander.

Meer lezen van Willem Claassen? http://www.modderenlijm.nl/